logo small for menu

  • 1
facebookbuttonTwitterbuttonyoutubebuttoninstagrambuttonrss button
Τρίτη, 21η Μαίου 2019, 11:13 πμ
Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018 10:59

Δέκα ταινίες και ένα ντοκιμαντέρ, για τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο

Γράφτηκε από τον 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Επειδή, «η ηλικία δεν είναι άλλοθι για να μην ξέρεις ποιό είναι το σωστό» και «ο πόλεμος είναι εμπορική σύρραξη οικοπεδοφάγων».

Ο Β ΄Πα­γκό­σμιος Πό­λε­μος απο­τέ­λε­σε τη χει­ρό­τε­ρη και πλέον πο­λύ­νε­κρη ανα­μέ­τρη­ση της αν­θρω­πό­τη­τας όντας κατά βάση, ένας «ευ­ρω­παϊ­κός εμ­φύ­λιος» πό­λε­μος στη σκιά της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης του ΄29, που τον κυο­φό­ρη­σε. Αλλά δεν ήταν μόνο αυ­τό-ήταν πό­λε­μος ανά­με­σα στην ιδε­ο­λο­γία της κοι­νω­νι­κής απε­λευ­θέ­ρω­σης και χει­ρα­φέ­τη­σης (κομ­μου­νι­σμός), που ενέ­πνευ­σε και τα πε­ρισ­σό­τε­ρα παρ­τι­ζα­νι­κά κι­νή­μα­τα στα με­τό­πι­σθεν και την ψευ­δοϊ­δε­ο­λο­γία του κοι­νω­νι­κού εξαν­δρα­πο­δι­σμού και της άρ­νη­σης του πο­λι­τι­σμού (φα­σι­σμός).

Ήταν πό­λε­μος ολο­κλη­ρω­τι­κός, καθώς δεν ανα­γνώ­ρι­ζε δια­κρί­σεις ανά­με­σα σε στρα­τεύ­μα­τα, σε αντάρ­τες και σε αμά­χους. Ήταν πό­λε­μος στις πιο αντί­ξο­ες, και­ρι­κές συν­θή­κες και στα πιο ετε­ρό­κλη­τα πεδία μάχης (πό­λεις, ερή­μους, τρο­πι­κές ζού­γκλες, βάθη της θά­λασ­σας).

Ήταν ο πό­λε­μος του βιο­μη­χα­νι­κής κλί­μα­κας εγκλή­μα­τος κατά της αν­θρω­πό­τη­τας (Ολο­καύ­τω­μα), ο πό­λε­μος που κα­θιέ­ρω­σε το αε­ρο­πλά­νο ως το βα­σι­κό όπλο των αντι­πά­λων και ο πό­λε­μος, που εγκαι­νί­α­σε την εποχή του πυ­ρη­νι­κού τρό­μου. Και, τέλος, είναι ο πό­λε­μος που ση­μά­δε­ψε τον κι­νη­μα­το­γρά­φο, που εκτι­νά­χτη­κε θε­α­μα­τι­κά και θε­μα­τι­κά, δη­μιουρ­γώ­ντας ται­νί­ες εμπνευ­σμέ­νες από τη με­γά­λη και οι­κου­με­νι­κή σύρ­ρα­ξη.

Με αφορ­μή την 28η Οκτω­βρί­ου, κά­νου­με μια επι­λο­γή ται­νιών που αφη­γή­θη­καν τον πό­λε­μο στις σκο­τει­νές αί­θου­σες, φω­τί­ζο­ντας πτυ­χές μιας ανα­μέ­τρη­σης που έκοψε την νε­ω­τε­ρι­κή εποχή στο πριν και στο μετά της.

1. Το Υπο­βρύ­χιο (1980)

Αυ­στη­ρώς ακα­τάλ­λη­λο για κλει­στο­φο­βι­κούς και πα­ρω­πι­δο­φό­ρους. Ίσως η πλη­ρέ­στε­ρη πο­λε­μι­κή ται­νία που γυ­ρί­στη­κε ποτέ. Αν και στην εποχή της επι­κρί­θη­κε επει­δή θε­ω­ρή­θη­κε πως απο­κα­θι­στού­σε εν μέρει τη «φήμη» του να­ζι­σμού, οι πο­λέ­μιοι της φαι­νό­ταν πως δεν είχαν κα­τα­λά­βει τί­πο­τα. Ο Βόλφ­γκανγκ Πί­τερ­σεν κι­νη­μα­το­γρά­φη­σε ένα ψυ­χο­λο­γι­κό δράμα ταυ­το­τή­των στα βάθη της θά­λασ­σας, για εχθρούς και φί­λους.

Ένα γερ­μα­νι­κό υπο­βρύ­χιο των «λύκων του Ντέ­νιτς» απο­πλέ­ει για τη μάχη του Ατλα­ντι­κού και η κά­με­ρα κα­θη­λώ­νε­ται μέσα στο σι­δε­ρέ­νιο σκε­λε­τό του. Πό­λε­μος και ει­ρή­νη, φιλία και πο­λι­τι­κή, ιδε­ο­λο­γία και θά­να­τος, νο­σταλ­γία και ιδρώ­τας, τρό­μος και κω­μω­δία μέσα στα ελά­χι­στα τε­τρα­γω­νι­κά μέτρα ενός όπλου που τα­ξι­δεύ­ει σκορ­πώ­ντας την αμ­φι­βο­λία στην επι­φά­νεια και το κύτος του.

Κλει­στό φέ­ρε­τρο που κου­βα­λά τορ­πί­λες και υπνω­τι­στι­κή μη­χα­νή θα­νά­του που οδη­γεί στην αργή αυ­το­κτο­νία τους επι­βά­τες του, με τη αό­ρα­τη πα­ρου­σία της ασφυ­ξί­ας να κα­ρα­δο­κεί κάθε στιγ­μή. Αξέ­χα­στες οι σκη­νές μάχης και βύ­θι­σης στα βά­ρα­θρα της αβύσ­σου, ασυ­να­γώ­νι­στο μο­ντάζ σε ρυθμό και έντα­ση. Από τα πραγ­μα­τι­κά δια­μά­ντια της 7ης τέ­χνης.

2. Λεπτή Κόκ­κι­νη Γραμ­μή (1999)

Το ποι­η­τι­κό, αντι­πο­λε­μι­κό δράμα του Τέ­ρενς Μάλικ, που αδι­κή­θη­κε στις κρι­τι­κές και τα τα­μεία και επι­σκιά­στη­κε από την (κλο­πή-ράιτ) «Διά­σω­ση του Στρα­τιώ­τη Ράιαν», την ίδια χρο­νιά. Μια με­ραρ­χία Αμε­ρι­κα­νών πε­ζο­ναυ­τών απο­βι­βά­ζε­ται σε ένα ανώ­νυ­μο νησί του Ει­ρη­νι­κού (σ.σ. το Γκουα­νταλ­κα­νάλ) και αντι­με­τω­πί­ζει έναν στην αρχή αό­ρα­το εχθρό μέσα στον ει­ρη­νι­κό και φι­λή­συ­χο πα­ρά­δει­σο των ιθα­γε­νών κα­τοί­κων, που βρί­σκο­νται ανά­με­σα σε δια­σταυ­ρω­μέ­να πυρά.

Οι σκη­νές της ονει­ρι­κής φυγής και της λι­πο­τα­ξί­ας στις αμό­λυ­ντες από τον πό­λε­μο αμ­μου­διές και ανά­με­σα στις πα­ρέ­ες των παι­διών, που παί­ζουν με τα κύ­μα­τα και τα κο­ράλ­λια, εναλ­λάσ­σο­νται με τον πα­ρο­ξυ­σμό του συ­νταγ­μα­τάρ­χη (Νικ Νόλτε) που στέλ­νει τους στρα­τιώ­τες να σκο­τω­θούν σε κα­τά­φυ­τες πλα­γιές και λα­σπω­μέ­να μο­νο­πά­τια, απαγ­γέλ­λο­ντας Ιλιά­δα στο πρω­τό­τυ­πο.

Ο ελ­λη­νι­κής κα­τα­γω­γής λο­χα­γός (Ελίας Κο­τέ­ας), που αμ­φι­σβη­τεί τις δια­τα­γές του συ­νταγ­μα­τάρ­χη και στη συ­νέ­χεια τι­μω­ρεί­ται για την ανυ­πα­κοή του, δεν μα­σά­ει τα (ελ­λη­νι­κά) λόγια του: Είναι τρε­λός ο άν­θρω­πος. Ο αφο­ρι­σμός του λοχία (Σον Πεν) που βλέ­πει τους φα­ντά­ρους να πε­θαί­νουν σαν τις μύγες, μέσα στην τρο­πι­κή ζού­γκλα και τα ανοι­κτά λι­βά­δια, είναι πά­ντο­τε επί­και­ρος : Ο πό­λε­μος; Εμπο­ρι­κή σύρ­ρα­ξη για τα οι­κό­πε­δα.

3. Γράμ­μα­τα από την Ιβο­ζί­μα (2005)

Η ται­νία του Κλιντ Ίστ­γουντ για τη «μη­τέ­ρα των μαχών» του Ει­ρη­νι­κού και «δί­δυ­μη» των «Ση­μαιών των Προ­γό­νων μας», στην οποία ο σκη­νο­θέ­της τα έκανε ελα­φρώς και…ρε­που­μπλι­κα­νι­κώς, χόρτα. Το σε­νά­ριο βα­σί­ζε­ται εξο­λο­κλή­ρου στα ανε­πί­δο­τα γράμ­μα­τα και τα ημε­ρο­λό­για των Ια­πώ­νων στρα­τιω­τών που βρέ­θη­καν μέσα στις στοές και τα χα­ρα­κώ­μα­τα του νη­σιού, κάτω από τα πτώ­μα­τα και μέσα στους ανοι­κτούς τά­φους.

Ένας μέ­ραρ­χος (Κεν Γουα­τα­νά­μπε) ανα­λαμ­βά­νει να ορ­γα­νώ­σει την άμυνα του νη­σιού, από τα έγκα­τα στην επι­φά­νεια της γης και από τα δυ­σπρό­σι­τα βουνά στα χω­ρια­τό­σπι­τα των γε­ωρ­γών, με τη σαφή δια­τα­γή των… σο­γκούν του ια­πω­νι­κού Επι­τε­λεί­ου ότι για τους στρα­τιώ­τες του υπάρ­χει μόνο ο θά­να­τος, στα πόδια του θρό­νου των χρυ­σαν­θέ­μων.

Τα βαριά ερω­τή­μα­τα όλων των εμπλε­κο­μέ­νων στη μάχη πέ­φτουν σαν υδράρ­γυ­ρος στο με­λά­νι των γραμ­μά­των και την κι­νη­μα­το­γρα­φι­κή ει­κό­να. Γιατί πο­λε­μά­ει κα­νείς και γιατί αξί­ζει να πε­θά­νει; Για τον αυ­το­κρά­το­ρα; Τη ση­μαία; Την αρ­ρα­βω­νι­στι­κιά πίσω στο Κιότο; Τον σύ­ντρο­φό του στο χα­ρά­κω­μα;

Η κά­με­ρα του Ίστ­γουντ μπαι­νο­βγαί­νει σε στοές και σε λα­γού­μια, όπου πει­να­σμέ­νοι και ψει­ρια­σμέ­νοι άν­δρες προ­τι­μούν την αυ­το­κτο­νία από την τρέλα της λι­μο­κτο­νί­ας ή την «ατι­μω­τι­κή» κατά τις ια­πω­νι­κές δια­τα­γές αιχ­μα­λω­σία και σε κα­μέ­να χωριά όπου εξα­φα­νί­ζε­ται ο βιός και η υπό­λη­ψη πα­ρα­λο­γι­σμέ­νων αμά­χων.

4. Ου­ρα­νός(1963)

Μια από τις τρεις κο­ρυ­φές του ελ­λη­νι­κού κι­νη­μα­το­γρά­φου, μαζί με τον «Δράκο» του Νίκου Κούν­δου­ρου και την «Ευ­δο­κία» του Αλέξη Δα­μια­νού – και σε κο­ντι­νή από­στα­ση τον «Θίασο» του Θ. Αγ­γε­λό­που­λου και την «Κάλ­πι­κη Λίρα» του Γιώρ­γου Τζα­βέλ­λα. Το έπος του ΄40 χωρίς τί­πο­τα το επικό και το με­γα­λειώ­δες. Χωρίς μα­κι­γιάζ και δε­κά­ρι­κους επε­τεια­κούς λό­γους.

Ο Τάκης Κα­νελ­λό­που­λος πήρε την κά­με­ρα και τους ηθο­ποιούς του, ανέ­βη­καν στα έρημα από τον Εμ­φύ­λιο, τη με­τα­νά­στευ­ση και την αστυ­φι­λία χωριά της Δυ­τι­κής Μα­κε­δο­νί­ας και έφτια­ξαν ένα χει­ρο­ποί­η­το, λιτό αντι­πο­λε­μι­κό δράμα για το ΄40 και την εμπει­ρία του πο­λέ­μου, στο πεδίο της μάχης και όχι στα χαρ­το­βα­σί­λεια των γε­νι­κών επι­τε­λεί­ων και των επαγ­γελ­μα­τιών στρα­τιω­τι­κών.

Οι ήρωες του Κα­νελ­λό­που­λου, έφε­δροι και επι­στρα­τευ­μέ­νοι ακρο­βα­τούν στην ει­ρή­νη και τον πό­λε­μο, τον φόβο και τη γεν­ναιό­τη­τα, τις πλη­γές και την νο­σταλ­γία. Και μόνο για την δω­ρι­κής αφή­γη­σης σκηνή της υφαρ­πα­γής των αρ­βυ­λών από τον νεκρό συ­στρα­τιώ­τη, ο Κα­νελ­λό­που­λος πέ­ρα­σε στη μυ­θο­λο­γία του σι­νε­μά και επι­κρί­θη­κε από την κα­τε­στη­μέ­νη κρι­τι­κή της τότε εθνι­κο­φρο­σύ­νης.

5. Η Πτώση (2005)

Η «άνοι­ξη του σύγ­χρο­νου γερ­μα­νι­κού σι­νε­μά» περνά υπο­χρε­ω­τι­κά από αυτή την ται­νία. Ο Όλι­βερ Χίρ­σμπι­γκελ δια­βά­ζει το ιστο­ρι­κό βι­βλίο του Γιό­α­χιμ Φεστ για τις τε­λευ­ταί­ες μέρες του Χί­τλερ και του να­ζι­σμού, το διαν­θί­ζει με το ημε­ρο­λό­γιο και τις μαρ­τυ­ρί­ες της τε­λευ­ταί­ας γραμ­μα­τέ­ως του φύρερ, Τρά­ουντ Γιούν­γκε και φτιά­χνει μια συ­γκλο­νι­στι­κή ται­νία, εξαι­ρε­τι­κής ιστο­ρι­κής πι­στό­τη­τας.

Ο Κόκ­κι­νος Στρα­τός έχει μπει στο Βε­ρο­λί­νο και οι ηγέ­τες του κα­θε­στώ­τος που αι­μα­το­κύ­λι­σε τον κόσμο, στρι­μώ­χνο­νται στο μπούν­κερ ενός Χί­τλερ (ο Μπρού­νο Γκαντζ) που πα­ρα­παί­ει ανά­με­σα στη ψυ­χο­λο­γι­κή συ­ντρι­βή και την άσβε­στη δίψα για πε­ρισ­σό­τε­ρο αίμα.

Δο­λο­φο­νι­κή μανία και μι­σαν­θρω­πία, ίντρι­γκες και πάθη, πι­σώ­πλα­τα μα­χαι­ρώ­μα­τα και τα­κτι­κι­σμοί επι­βί­ω­σης, από­γνω­ση και τρέλα, ανη­θι­κό­τη­τα και αυ­το­κτο­νί­ες, όλη η πα­λέ­τα της να­ζι­στι­κής αθλιό­τη­τας χρω­μα­τί­ζει την οθόνη του Χίρ­σμπι­γκελ στο μι­κρο­πρε­πές και αυ­το­κα­τα­στρο­φι­κό «λυ­κό­φως των θεών» που επι­φύ­λασ­σε ο να­ζι­σμός και οι σύγ­χρο­νοι νο­σταλ­γοί του στην αν­θρω­πό­τη­τα.

6.Σι­δη­ρούς Σταυ­ρός (1976)

Το έπος του Σαμ Πέ­κιν­πα για το Ανα­το­λι­κό Μέ­τω­πο και τη φύση της στρα­τιω­τι­κής εξου­σί­ας και τυ­ραν­νί­ας.

Μια δι­μοι­ρία Γερ­μα­νών στρα­τιω­τών, στην χερ­σό­νη­σο της Κρι­μαί­ας, απο­κομ­μέ­νη από τη Βέρ­μα­χτ που τρέ­χει σαν λαγός κάτω από τα συ­ντρι­πτι­κά πυρά του Κόκ­κι­νου Στρα­τού, ανα­ζη­τά διέ­ξο­δο στη ζωή και τη λύ­τρω­ση από τους εφιάλ­τες των αλ­λο­πρό­σαλ­λων δια­τα­γών μιας πρω­σι­κής διοί­κη­σης, που αφού πρώτα έδωσε γη και ύδωρ στον Χί­τλερ, τον «δε­κα­νέα» του «ζω­τι­κού χώρου», μα­κε­λεύ­ει φα­ντά­ρους στην κρε­α­το­μη­χα­νή της μάχης και της άτα­κτης υπο­χώ­ρη­σης, για ένα τσί­γκι­νο πα­ρά­ση­μο.

Η «οριο­θέ­τη­ση» μπήκε στο πάν­θε­ον των σκη­νών μάχης και κα­ταγ­γε­λί­ας του πα­ρα­λο­γι­σμού του στρα­τού στην 7η τέχνη και η σκηνή στο στρα­τιω­τι­κό νο­σο­κο­μείο με τους ανά­πη­ρους φα­ντά­ρους υπεν­θύ­μι­σε την κα­τά­στα­ση στα με­τό­πι­σθεν και του Βιετ­νάμ. Ο Σπίλ­μπεργκ θα κάνει κα­νο­νι­κή αντι­γρα­φή και «λε­η­λα­σία» της ται­νί­ας εί­κο­σι χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, όταν θα γυ­ρί­σει τη «Διά­σω­ση του στρα­τιώ­τη Ράιαν».

7. Δουν­κέρ­κη (2017)

Η Έξο­δος των Βρε­τα­νών,Γάλ­λων και Βέλ­γων στρα­τιω­τών με την ματιά του Κρί­στο­φερ Νόλαν. Ο «γε­λοί­ος πό­λε­μος» ανά­με­σα στη να­ζι­στι­κή Γερ­μα­νία, τη Βρε­τα­νία και τη Γαλ­λία ολο­κλη­ρώ­νε­ται στις αμ­μου­διές και τις προ­κυ­μαί­ες της Βό­ρειας Γαλ­λί­ας, με έναν αό­ρα­το εχθρό πα­ντα­χού πα­ρό­ντα, να ρί­χνει βαριά τη σκιά του στη άδεια θά­λασ­σα και τον ορί­ζο­ντα μιας σω­τη­ρί­ας που δεν λέει να έρθει.

Κι­νη­μα­το­γρα­φι­κό επί­τευγ­μα μο­ντάζ και φω­το­γρα­φί­ας, αφαι­ρε­τι­κή, αλ­λη­γο­ρι­κή δι­ή­γη­ση ικανή να ερ­μη­νεύ­σει κάθε πό­λε­μο κάθε επο­χής γιατί πέρα από τον θά­να­το, είναι η κοινή μοίρα των στρα­τιω­τών μπρο­στά στο άγνω­στο που ενώ­νει τις τύχες τους. Γιατί δεν είναι μόνο οι νε­κροί που έχουν δει το τέλος του πο­λέ­μου (Ζωρζ Σα­ντα­γιά­να), είναι και οι φο­βι­σμέ­νοι, οι αιχ­μά­λω­τοι και οι εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νοι.

8. Η Λίστα του Σί­ντλερ (1993)

Το Ολο­καύ­τω­μα διά χει­ρός Στή­βεν Σπίλ­μπεργκ. Αν και ο «Γιός του Σαούλ» είναι πι­θα­νό­τα­τα η κα­λύ­τε­ρη ται­νία για το ίδιο θέμα, δεν μπο­ρού­με να πα­ρα­γνω­ρί­σου­με την εμπο­ρι­κή επι­τυ­χία αλλά και την ωμή απο­τύ­πω­ση στην κά­με­ρα όλης της βιο­μη­χα­νι­κής κλί­μα­κας δια­δι­κα­σί­ας εξό­ντω­σης των Εβραί­ων από τα γκέτο στα κρε­μα­τό­ρια, τα κα­τα­να­γκα­στι­κά έργα, τις εκτε­λέ­σεις και τις υπαί­θριες πυρές θα­νά­του και προ­σπά­θειας εξα­φά­νι­σης των πτω­μά­των του μα­ζι­κού, γε­νο­κτο­νι­κού εγκλή­μα­τος.

Η ιστο­ρία του να­ζι­στή βιο­μη­χά­νου Όσκαρ Σί­ντλερ που έσωσε από τους φούρ­νους του Άου­σβιτς-Μπιρ­κε­νά­ου, 1.200 αν­θρώ­πους, ερ­γά­τες στο ερ­γο­στά­σιό του, τον με­γα­λύ­τε­ρο αριθ­μό δια­σω­θέ­ντων από το στόμα του να­ζι­στι­κού Λε­βιά­θαν, από ένα, με­μο­νω­μέ­νο άτομο.

Ο σκη­νο­θέ­της θα κλεί­σει την ται­νία με τη φράση του Ταλ­μούδ πως «όποιος σώζει έναν άν­θρω­πο, σώζει ολό­κλη­ρον τον κόσμο», αλλά το σύγ­χρο­νο κρά­τος του Ισ­ρα­ήλ έχει θάψει το νόημά της, στα θε­μέ­λια του τεί­χους της Γάζας.

9. Πάτ­τον (1970)

Η πιο «αντι­δρα­στι­κή» ται­νία της δε­κά­δας. Ο Κό­πο­λα και ο Χορθ θα γρά­ψουν το σε­νά­ριο με­λε­τώ­ντας τόσο τα γρα­πτά που άφησε πίσω του ο οξύ­θυ­μος, αντι­κομ­μου­νι­στής στρα­τη­γός των Αμε­ρι­κα­νών όσο και τις ομι­λί­ες του υπουρ­γού Άμυ­νας, Ρό­μπερτ Μα­κνα­μά­ρα και του επι­κε­φα­λής διοι­κη­τή στο Βιετ­νάμ, Γουί­λιαμ Γου­ε­στμόρ­λαντ.

Και η ται­νία πε­ρι­γρά­φει την πο­λε­μι­κή στα­διο­δρο­μία του Πάτ­τον στην Αφρι­κή,τη Σι­κε­λία και την Ευ­ρώ­πη με τη δε­δη­λω­μέ­νη πρό­θε­σή του να ξε­κι­νή­σει τον Γ’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο ενα­ντί­ον του Κόκ­κι­νου Στρα­τού στη Γερ­μα­νία, λες και οι μάχες γί­νο­νται στη χερ­σό­νη­σο της Ιν­δο­κί­νας και οι πα­ρα­σκη­νια­κές δια­βου­λεύ­σεις, στο Πε­ντά­γω­νο.

Κλα­σι­κή πε­ρί­πτω­ση ται­νί­ας με «διπλή γλώσ­σα» όπου ο πό­λε­μος στη­λι­τεύ­ε­ται μέσα από την προ­βο­λή του μι­λι­τα­ρι­σμού στο πρό­σω­πο ενός στρα­τη­γού που πί­στευε στη με­τεμ­ψύ­χω­ση, φα­ντα­σιω­νό­ταν ότι είχε πο­λε­μή­σει τον Αν­νί­βα στη Ζάμα (και τον είχε νι­κή­σει, φυ­σι­κά…) και υπο­στή­ρι­ζε πως ζει στις διά­φο­ρες ζωές του, μόνο για να πο­λε­μά­ει – και κατά δια­βο­λι­κή σύμ­πτω­ση, πέ­θα­νε έπει­τα από τρο­χαίο δυ­στύ­χη­μα, λί­γους μήνες μετά τη λήξη του πο­λέ­μου.

Η εναρ­κτή­ρια σκηνή όπου ο ομι­λη­τής στρα­τη­γός και ο κάθε έν­στο­λος εκ­μη­δε­νί­ζο­νται ως προ­σω­πι­κό­τη­τες κάτω από την τε­ρά­στια αστε­ρό­εσ­σα, έγρα­ψε ιστο­ρία. «Κα­νέ­νας μπά­σταρ­δος δεν κέρ­δι­σε πό­λε­μο, πε­θαί­νο­ντας για την πα­τρί­δα του. Κέρ­δι­σε, σκο­τώ­νο­ντας τον απέ­να­ντι μπά­σταρ­δο, για να πε­θά­νει εκεί­νος για τη δική του πα­τρί­δα», ο πλέον εύ­γλωτ­τος ορι­σμός του πα­τριω­τι­σμού εν όπλοις.

10. Η γέ­φυ­ρα του πο­τα­μού Κβάι (1957)

Ο Ντέι­βιντ Λιντς δια­βά­ζει το μυ­θι­στό­ρη­μα του Πιέρ Μπουλ για τα ια­πω­νι­κά στρα­τό­πε­δα αιχ­μα­λώ­των στη ζού­γκλα της Βιρ­μα­νί­ας και τα κα­τα­να­γκα­στι­κά έργα στην κα­τα­σκευή του σι­δη­ρο­δρο­μι­κού δι­κτύ­ου, και κάνει το… «λάθος» να ανα­θέ­σει, το σε­νά­ριο της ομώ­νυ­μης ται­νί­ας, σε δυο διω­κό­με­νους από τον μα­καρ­θι­σμό και «μαυ­ρο­λι­στο­γραμ­μέ­νους» κόκ­κι­νους σε­να­ριο­γρά­φους, τον Καρλ Φόρ­μαν και τον Μάικ Γουίλ­σον, που πα­ρα­δί­δουν την πρώτη, χρο­νι­κά, πραγ­μα­τι­κά ου­σια­στι­κή ται­νία για τον Β΄ΠΠ και ένα σε­νά­ριο-υπό­δειγ­μα δρα­μα­τι­κών κο­ρυ­φώ­σε­ων και αλ­λη­γο­ρί­ας.

Ένα τάγμα Βρε­τα­νών και Αμε­ρι­κα­νών αιχ­μα­λώ­των υπο­χρε­ώ­νε­ται να φτιά­ξει μια σι­δη­ρο­δρο­μι­κή γέ­φυ­ρα πάνω από τον πο­τα­μό Κβάι και κάτω από τις ξι­φο­λόγ­χες και τα μα­στί­για των Ια­πώ­νων δε­σμο­φυ­λά­κων.

Το «βρε­τα­νι­κό» πνεύ­μα διοί­κη­σης μπαί­νει μπρο­στά, πρώτα για να πε­τύ­χει ορι­σμέ­νες ελά­χι­στες διευ­κο­λύν­σεις δια­βί­ω­σης, προ­κει­μέ­νου οι αιχ­μά­λω­τοι να μην πε­θά­νουν από την πείνα και τον τύφο, και έπει­τα για να απο­δεί­ξει στους «κι­τρι­νιά­ρη­δες τζαπς» την ανω­τε­ρό­τη­τα των δυ­τι­κών στα με­γά­λα και φαι­νο­με­νι­κά ακα­τόρ­θω­τα κάτω από αυτές τις συν­θή­κες, κα­τα­σκευα­στι­κά έργα. Όμως οι Σύμ­μα­χοι στην Αυ­στρα­λία θέ­λουν να σα­μπο­τά­ρουν το έργο, για να ανα­κο­πούν οι γραμ­μές ανε­φο­δια­σμού των Ια­πώ­νων στο μέ­τω­πο.

Και τότε ξε­σπούν τα με­γά­λα δι­λήμ­μα­τα μέσα και έξω από το στρα­τό­πε­δο και στην προ­σω­πι­κό­τη­τα του συ­νταγ­μα­τάρ­χη Νί­κολ­σον (Άλεκ Γκί­νες) με αφορ­μή τη γέ­φυ­ρα και πέρα από αυτή – Τι συμ­βαί­νει στα θε­μέ­λια της αν­θρώ­πι­νης συ­νεί­δη­σης και της πο­λε­μι­κής γέ­φυ­ρας; Τι συ­νι­στά αυτό το έργο, δη­λα­δή το έργο του πο­λέ­μου; Από­δει­ξη του ηθι­κού, της «ανω­τε­ρό­τη­τας» και του υψη­λού φρο­νή­μα­τος εν προ­κει­μέ­νω των αιχ­μα­λώ­των δυ­τι­κών ή κα­θα­ρή συ­νερ­γα­σία με τον εχθρό;

Τη λύση στον γόρ­διο δεσμό του δρά­μα­τος θα δώσει ο «τυ­χαί­ος» θά­να­τος του συ­νταγ­μα­τάρ­χη πάνω από το κουτί πυ­ρο­δό­τη­σης των εκρη­κτι­κών, αν και το στρα­τιω­τι­κά και πο­λι­τι­κά ορθό τέλος της ται­νί­ας γρά­φτη­κε τρεις φορές έως ότου ικα­νο­ποι­ή­σει τους πα­ρα­γω­γούς- η αρ­χι­κή ιδέα ακο­λου­θού­σε πιστά το βι­βλίο όπου η γέ­φυ­ρα (δη­λα­δή ο πό­λε­μος) μένει εντε­λώς ανέ­πα­φη.

Η Γέ­φυ­ρα του πο­τα­μού Κβάι θα απο­σπά­σει 7 Όσκαρ, ανά­με­σά τους και αυτό του σε­να­ρί­ου, οι πα­ρα­γω­γοί θα έχουν σβή­σει τα ονό­μα­τα των σε­να­ριο­γρά­φων από τις υπο­ψη­φιό­τη­τες,λόγων των μα­καρ­θι­κών αντι­δρά­σε­ων, το Χό­λι­γουντ θα αρ­νη­θεί να δώσει το Όσκαρ στους κομ­μου­νι­στές δη­μιουρ­γούς, τε­λι­κά το βρα­βείο θα πάρει ο Πιέρ Μπουλ και η αι­σχρή αδι­κία θα απο­κα­τα­στα­θεί έπει­τα από τριά­ντα ολό­κλη­ρα χρό­νια και ενώ Φόρ­μαν και Γουίλ­σον θα έχουν στο με­τα­ξύ πε­θά­νει.

Και τέλος, το ντο­κι­μα­ντέρ Σκο­τει­νό Ση­μείο : Η γραμ­μα­τέ­ας του Χί­τλερ αφη­γεί­ται (2002).

Το 2002, οι σκη­νο­θέ­τες Ότμαρ Σμί­ντε­ρερ κα Αντρέ Χέλ­λερ ανα­κα­λύ­πτουν και βά­ζουν μπρο­στά στην κά­με­ρα την τε­λευ­ταία εν ζωή γραμ­μα­τέα του Αδόλ­φου Χί­τλερ, Τρά­ουντ Γιούν­γκε η οποία αφη­γεί­ται τις ανα­μνή­σεις της από τον γερ­μα­νό δι­κτά­το­ρα από το 1942 έως και την αυ­το­κτο­νία του μέσα στο μπούν­κερ του Βε­ρο­λί­νου, που κα­τα­κλύ­ζε­ται από τον νι­κη­φό­ρο Κόκ­κι­νο Στρα­τό.

Όλο το ντο­κι­μα­ντέρ είναι μια ανα­τρι­χια­στι­κή κα­τά­δυ­ση στα να­ζι­στι­κά βάθη της εξου­σί­ας του φύρερ, αλλά το τε­λευ­ταίο δί­λε­πτο απο­τε­λεί το πραγ­μα­τι­κό, κα­θο­λι­κό μά­θη­μα ζωής που κρί­νει σκό­πι­μο να επι­ση­μά­νει η 82χρο­νη μάρ­τυ­ρας των να­ζι­στι­κών πα­ρα­σκη­νί­ων.

Λίγες μέρες προ­τού ξε­κι­νή­σουν τα γυ­ρί­σμα­τα του ντο­κι­μα­ντέρ,η Γιούν­γκε περ­πα­τά στους δρό­μους του Μο­νά­χου και πέ­φτει πάνω στο μνη­μείο για την φοι­τή­τρια Σόφι Σολ και τα μέλη της αντι­στα­σια­κής, αντι­να­ζι­στι­κής ορ­γά­νω­σης «Λευκό Ρόδο». Κοιτά την επι­γρα­φή και δια­πι­στώ­νει ότι η Σολ, όταν κα­τα­δι­κά­στη­κε σε θά­να­το και απο­κε­φα­λί­στη­κε από τους ναζί για την δράση της, ήταν 22 ετών. Στην ίδια ηλι­κία, η ίδια η Γιούν­γκε είχε ζη­τή­σει και είχε πε­τύ­χει να προ­σλη­φθεί ως γραμ­μα­τέ­ας του Χί­τλερ. Το συ­μπέ­ρα­σμά της, μά­θη­μα ζωής και πο­λι­τι­κής για τους αν­θρώ­πους κάθε ηλι­κί­ας και ει­δι­κά τους νέους: «Μπρο­στά στο μνη­μείο της Σολ, συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι η ηλι­κία δεν είναι κά­ποιο άλ­λο­θι προ­κει­μέ­νου να μην ξέ­ρεις και να μην κά­νεις το σωστό και εγώ δεν το είχα κάνει».

rproject.gr

 

Διαβάστηκε 761 φορές
Συντακτική Ομάδα του AgrinioBestOf.gr

Καθημερινή ενημέρωση με οτι καλύτερο συμβαίνει στο Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία. Σε πρώτο πλάνο η ανάδειξη του νομού, ως φυσική ομορφιά, πολιτισμικές δράσεις, ενδιαφέροντα πρόσωπα και ομάδες και οτι άλλο αξίζει να αναδειχθεί.

Προσθήκη σχολίου

Οι διαχειριστές της παρούσας Ιστοσελίδας διατηρούν το δικαίωμα να δημοσιοποιούν ή οχι τα σχόλια σας. Θα δημοσιεύονται μόνο τα σχόλια που τηρούν τους κανόνες της ευπρέπειας και καλής συμπεριφοράς. Κατά προτίμηση προτιμήστε να γράφετε Ελληνικά.

Αφήστε σχόλιο...

Τελευταία Άρθρα στην ίδια Ενότητα

Τελευταία Άρθρα απο όλες τις Ενότητες

eklogesdytika banner final

nektarios farmakis

MAKRI ANTHOYLA

ΣΚΛΗΡΟΣ ΦΩΤΗΣ BANNERΚΑΛΑΝΤΖΗΣ

aggelopoulos

grivaswines

APOSTOLH SMS RESET 300X400PIX

mpampatsikos

fit ems gym

dimitra greka

manikas

prosfigas

6p banner

kostopoulou

ekloges dytika banner

GOLDEN MOMENTS

KARAGIANNI MANTO

wineoutlet banner 300x180

vivlio life

KOKKINOBASILIS BANNER

 

Ροή Ειδήσεων

Άρθρα που ενδιαφέρουν

Υγεία & Ομορφιά
Αιτωλοακαρνανία. Ένας τόπος φιλημένος απ'τον Θεό. Ας τον γνωρίσουμε !!!
Γενικά και Αόριστα
  • 1