logo small for menu

  • 1
facebookbutton Twitterbutton youtubebutton instagrambutton
Κυριακή, 24η Ιουνίου 2018, 8:00 πμ
Κώστας Παπαδόπουλος

Κώστας Παπαδόπουλος

Είναι συνταξιούχος δάσκαλος στο επάγγελμα και με γνώσεις ψυχολογίας. Αρθρογραφεί στον τοπικό Τύπο - εφημερίδες και site - τα τελευταία χρόνια συνεχώς και σχολιάζει την επικαιρότητα. Ως "ενεργός" πολίτης, ενδιαφέρεται για τα κοινά και σε τοπικό επίπεδο και σε κεντρικό, εκφράζοντας πάντα τις απόψεις του, αντικειμενικά και χωρίς κομματική ταυτότητα.

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018 20:51

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΡΑ;;;

γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

- Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΕΡΑ, 12η του Ιούνη του 2018, έτσι κι αλλιώς θα παραμείνει ιστορική και για εμάς τους Έλληνες και για τον κόσμο ολόκληρο, αφού υπογράφτηκαν δύο (2) συμφωνίες, σχεδόν ταυτόχρονα: Η πρώτη, παγκοσμίου ενδιαφέροντος, ανάμεσα στους Τραμπ - Κιμ, στη Σιγκαπούρη και η δεύτερη ανάμεσα σε Τσίπρα - Ζάεφ, πρωθυπουργών Ελλάδας και Σκοπίων, για το λεγόμενο "Μακεδονικό". Κι ενώ, όλες οι χώρες του πλανήτη, ασχολούνται με την πρώτη (Τραμπ - Κιμ) και για τις επιπτώσεις που θα επιφέρει αυτή, αναλόγως του αν θα τηρηθεί ή όχι, για ολόκληρο τον πλανήτη...

- ΕΔΩ στην Ελλάδα, ασχολούμαστε μόνο με την "τοπική" συμφωνία, Τσίπρα - Ζάεφ! Και, κακώς μάλλον, τη χαρακτηρίζω "τοπική", γιατί εμπλέκονται σ' αυτήν Ε.Ε, και ΝΑΤΟ (αυτοί τη "μαγείρεψαν") και - όπως όλοι γνωρίζουμε ή θα πρέπει να γνωρίζουμε - δεν είναι (η Ελλάδα) ένα ελεύθερο κι ανεξάρτητο κράτος, υποθηκευμένη χώρα είναι και υπακούει σ' εκείνους που κάθονται στο "σβέρκο" μας, ντόπιους και ξένους! Ντόπιοι είναι όλοι οι διεφθαρμένοι - πολιτικοί και πολίτες - του παρελθόντος, όλοι οι "νεόπλουτοι", οι οποίοι και την "πούλησαν", σ' εκείνους που πήγαν "ζητιανεύοντας", απ' το 2010 κι εντεύθεν, για βοήθεια..

- ΦΥΣΙΚΑ κι έχουμε το δικαίωμα να εκφραζόμαστε ελεύθερα, ακόμα κι αν διαφωνούμε μεταξύ μας! Είμαστε όμως ένας λαός που δρούμε κι εκφραζόμαστε "εν θερμώ", έστω οι περισσότεροι. Εκτός του ότι "βγάζουμε" την αγανάκτησή μας έτσι, δε νομίζω πως πετυχαίνουμε κάτι περισσότερο. Ως πολίτες εννοώ, γιατί οι πολιτικοί, τις πιο πολλές φορές, δεν πιστεύουν σ' αυτά που λένε! Ούτε κι όσοι καραδοκούν να πάρουν τα ηνία της χώρας με μη δημοκρατικό τρόπο, δε βρισκόμαστε δα και στη δεκαετία του '60! Ο Πάγκαλος που είπε το περίφημο "μαζί τα φάγαμε", είπε και κάτι άλλο πρόσφατα, πως δηλαδή, ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Αλβανός! Όπως και η μητέρα του! Κι όμως, κυκλοφορεί σαν κύριος, ελεύθερος...Ο Φραγκίσκος Φράγκος (Φ.Φ.), εκείνος ο απόστρατος στρατηγός, προτού ακόμα μαθευτούν επίσημα τα "νέα", ΚΑΛΕΣΕ το λαό (PRO NEWS κι αλλού) σε αντίσταση για το Σκοπιανό, παραιτήσεις βουλευτών της Β. Ελλάδας και τον Καμένο να φύγει απ' τον Τσίπρα, ώστε να "πέσει" η κυβέρνηση! Ιδού κι εναλλακτική λύση, για όσους κι όσες θεωρούν πως αυτός ο απόστρατος θα μάς σώσει! ΕΓΩ, κανέναν δεν κρίνω απ' αυτά που γράφει εδώ μέσα, μα κανέναν! Εκφράζονται με τον δικό τους τρόπο και δικαίωμά τους είναι! Έχουμε μεγάλο θυμό μέσα μας και είναι λογικές οι εξάρσεις μας, ακόμα και οι ύβρεις μας. ΟΜΩΣ, ο καθένας από μόνος του, τίποτε - στην πράξη - δε θα πετύχει. Σε λίγο αρχίζει και το Μουντιάλ, έρχονται και οι διακοπές, όλα θα τα ξεχάσουμε... Εν τω μεταξύ, αύριο - μεθαύριο, ψηφίζονται στη Βουλή νέα μέτρα και, γι' αυτά, δε λέμε τίποτε... Δυστυχώς!

 

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018 23:43

ΤΟ "ΜΙΚΡΟ ΜΑΣ ΣΥΜΠΑΝ" !

γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 

- ΟΛΟΙ ΜΑΣ το έχουμε αυτό! Είναι ο εγκέφαλός μας, το μυαλό μας και δεν εξαρτάται απ' την ποσότητα, αλλά απ' την ποιότητα και τη σωστή αξιοποίησή του, απ' αυτόν που το "κουβαλάει"! Οι επιστήμονες το βάπτισαν έτσι ("μικρό σύμπαν") κι όχι εγώ!, Σύμφωνα με τους οποίους - και κάτω από κάποιες κοινές δυνάμεις - αναπτύσσονται κατά τον ίδιο τρόπο, τόσο το σύμπαν, όσο κι ο εγκέφαλός μας! Ο οποίος θεωρείται κι ως μία μικρογραφία του πραγματικού σύμπαντος. Όπως διευρύνεται το σύμπαν με καινούριους γαλαξίες που ολοένα εφευρίσκουν οι ειδικοί επιστήμονες, έτσι κι ένα κύτταρο του εγκεφάλου μας - μέσα απ' τους άπειρους νευρώνες και συνάφειες - συνεχώς διευρύνεται...

- ΕΓΡΑΨΑ τα παραπάνω, για να δείξω κι αποδείξω πως, σ' εμάς τους ίδιους εναπόκειται και το πώς θα χρησιμοποιήσουμε τις, όντως ανεξάντλητες, αυτές δυνατότητες του δικού μας μυαλού, ο καθένας μας. Για καλό ή για κακό, για την ευτυχία ή τη δυστυχία μας, για τη σωτηρία ή την καταστροφή του περιβάλλοντος και της ίδιας της ανθρωπότητας και, κατ' επέκταση, της δικής μας υπόστασης κι ακεραιότητας...

- Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ όμως, αυτού του "μικρού σύμπαντος", δε μπορεί να επιτευχθεί, έτσι και τόσο εύκολα, εάν δεν έχουμε εμείς την κατάλληλη εκπαίδευση, τις "οδηγίες" και τους "κωδικούς", η οποία εκπαίδευση, αρχίζει απ' τη στιγμή που γεννιόμαστε και συνεχίζεται καθ' όλη τη διάρκεια των παιδικών μας χρόνων! Πάρα πολλοί παράγοντες θα παίξουν το ρόλο τους, με πρώτον και σημαντικότερο, τις σχέσεις με τους γονείς, τη σωστή ή όχι διαπαιδαγώγησή μας απ' αυτούς πρωτίστως, αλλά κι άλλους σημαντικούς "φροντιστές" και "ποδηγέτες" μας, στα σχολεία και την κοινωνία μας στη συνέχεια. Επομένως, αυτή τη μεγάλη δύναμη που κρύβεται μέσα στο κρανίο μας, δε θα είναι δυνατό να την αξιοποιούμε όλοι μας το ίδιο, ούτε φυσικά προς την ίδια κατεύθυνση. Και, κάπου εδώ και κάπως έτσι, έρχονται και οι διαφορές αναμεταξύ μας! Άλλοι σκεπτόμαστε "έτσι" κι άλλοι "αλλιώς", άλλοι βλέπουμε - και κρίνουμε εύκολα - τις διαφορές και τη διαφορετικότητα των άλλων, θεωρώντας τούς εαυτούς μας πάντα "νορμάλ", άλλοι τα βρίσκουμε εύκολα με τον εαυτό μας και ζούμε ήρεμοι κι ευτυχισμένοι κι άλλοι καθόλου, με αποτέλεσμα να ζούμε μες τη δυστυχία, διαρκώς κι αδιαλείπτως, ψάχνοντας (κυρίως οι δεύτεροι) την ευτυχία και τη χαρά μέσα από διάφορες συλλογικότητες. Όπως είναι τα πολιτικά κόμματα, ομάδες ποδοσφαιρικές, σύλλογοι ομοφυλόφιλων που πέρασαν στην αντεπίθεση τώρα τελευταία - μία προσπάθεια να δείξουν πως υπάρχουν και πως ασχολούμαστε μαζί τους, περισσότερο "υπαρξιακό" είναι το θέμα τους - κι άλλα πολλά... Εκμεταλλεύονται τέτοιες καταστάσεις και οι πολιτικοί μας καθοδηγητές και γίνεται "της κακομοίρας"...

- ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΦΑΡΜΑΚΟ: Πάση θυσία, μόνοι ή βοηθούμενοι, να τα βρούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό! Άλλη σωτηρία δε βλέπω...

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018 12:46

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΙΑ...

γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 

- ΚΑΙ ΤΙ δε γράφτηκε, στα social media γενικώς, για την 22χρονη φοιτήτρια που πέταξε το μωρό της στον ακάλυπτο... Για άλλους φταίει η ίδια, για άλλους η μητέρα της, για άλλους η οικογένεια, η κοινωνία κ.ο.κ... Όλοι έχουμε άποψη επί παντός επιστητού, πολίτες και δημοσιογράφοι! Όλοι είμαστε "ειδικοί" εδώ στην Ελλάδα! Μόνο την κατάντια μας δε μπορούμε να εξηγήσουμε! Και πολύ εύκολα κρίνουμε και κατακρίνουμε πράξεις και καταστάσεις, πολύ επιφανειακά κι εκ του ασφαλούς, πίσω απ' τα πληκτρολόγιά μας! Το να τεκμηριώσουμε τη "διάγνωσή" μας όμως ή να κάνουμε ανάλυση σε βάθος το αποφεύγουμε, γιατί δε μπορούμε. Άλλο πράγμα είναι η "παιδοκτονία", άλλο η "ανθρωποκτονία", αυτό το ξέρουμε;;

- Ε, ΛΟΙΠΟΝ, κοινοποιώ - και προς απόδειξη αυτών που γράφω εδώ - ένα κατατοπιστικό, άκρως τεκμηριωμένο και με ανάλυση σε βάθος άρθρο, μιας νέας, ταλαντούχου, ανερχόμενης και πολλά υποσχόμενης, ειδικής του χώρου του δικαστικού ρεπορτάζ και των ΜΜΕ κι άλλα πολλά, η οποία διδάσκει και σε φοιτητές ακόμα, της Αγγελικής Καρδαρά, της οποίας έχω κοινοποιήσει κι άλλα της άρθρα. Να θυμίσω εκείνο με τον "ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΤΟΝΟ", με αφορμή τον αστυνομικό που σκότωσε γυναίκα, πεθερά και την ίδια του τη μικρή κόρη, αυτοκτονώντας κι ο ίδιος στο τέλος...Όσοι/όσες θέλετε μία επιστημονική απάντηση στα ερωτήματα που, ευλόγως, προέκυψαν απ' την αποτρόπαια τούτη πράξη ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!


Απεικόνιση του εγκλήματος της παιδοκτονίας στα ΜΜΕ - ανάλυση τής Αγγελικής Καρδαρά

Η απεικόνιση του εγκλήματος της παιδοκτονίας στα ΜΜΕ αποτελεί αντικείμενο διερεύνησης στο πλαίσιο των σεμιναριακών μαθημάτων μας στο Κέντρο Μελέτης του Εγκλήματος (http://e-keme.gr/category/seminars/) και των εκπαιδευτικών εξ αποστάσεως (elearning) προγραμμάτων μας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών («ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα» και «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ», με Ακαδημαϊκό Υπεύθυνο τον Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση). Τα κύρια σημεία που πρέπει να γνωρίζει ο αστυνομικός συντάκτης είναι τα εξής: 

-Ο όρος «παιδοκτόνος» δεν αναφέρεται στον Ποινικό Κώδικα. Ο Ποινικός Κώδικας ορίζει το έγκλημα της «παιδοκτονίας». Πρόκειται για μια «λεπτή» διάκριση, αλλά είναι σημαντικό να γνωρίζει ο δημοσιογράφος πώς ορίζεται το κάθε έγκλημα και πώς τιμωρείται. Ειδικότερα, το έγκλημα της παιδοκτονίας, βάσει του άρθρου 303 του Π.Κ. ορίζεται ως εξής «Μητέρα που με πρόθεση σκότωσε το παιδί της κατά τον τοκετό ή μετά τον τοκετό, αλλά ενώ εξακολουθούσε ακόμα η διατάραξη του οργανισμού της από τον τοκετό τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών».

-Βασιζόμενοι στον προαναφερθέντα ορισμό διαπιστώνουμε  ότι  το έγκλημα της παιδοκτονίας αφορά μόνο μητέρες, οι οποίες έχουν σκοτώσει τα παιδιά τους σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο: κατά τον τοκετό ή μετά τον τοκετό. Αυτό σημαίνει ότι μια μητέρα που σκοτώνει το παιδί της, που είναι για παράδειγμα 10 ετών, θα κατηγορηθεί για το έγκλημα της ανθρωποκτονίας που μπορεί να επισύρει ακόμα και την ποινή της ισόβιας κάθειρξης. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική παράμετρος που οφείλει να κατανοήσει ο δημοσιογράφος. Με άλλα λόγια, το έγκλημα της παιδοκτονίας επισύρει μικρότερη ποινή από το έγκλημα της ανθρωποκτονίας, παρόλο που ορισμένοι δημοσιογράφοι πιστεύουν το αντίθετο. Επίσης, από τα παραπάνω διαπιστώνουμε ότι διαφορετική ποινική μεταχείριση έχει μια μητέρα που κατά τον τοκετό ή μετά τον τοκετό σκοτώνει το βρέφος της σε σχέση με ένα άλλο πρόσωπο (π.χ. πατέρας, γιαγιά, παππούς κ.λπ.) που θα πάρει το βρέφος από τη μητέρα και θα το σκοτώσει.

-Για να κατανοήσει ο δημοσιογράφος την επιεικέστερη ποινική μεταχείριση που προβλέπεται για το έγκλημα της παιδοκτονίας σε σχέση με το έγκλημα της ανθρωποκτονίας, πρέπει να λάβει υπ’ όψιν του αυτό που ορίζει το άρθρο 303: μητέρα που σκότωσε με πρόθεση, «αλλά ενώ εξακολουθούσε ακόμα η διατάραξη του οργανισμού της από τον τοκετό». Η μητέρα, δηλαδή, που προβαίνει σε αυτήν την ειδεχθή πράξη πρέπει να εξεταστεί από ειδικούς επιστήμονες, οι οποίοι αποφαίνονται για την ψυχική της υγεία. Η ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη είναι καθοριστικής σημασίας για την ποινή που θα της επιβληθεί, καθώς αποκαλύπτει ποια ήταν η ψυχική κατάσταση της μητέρας κατά τη διάπραξη του εγκλήματος. Οι Καθηγητές Ψυχιατρικής είναι οι πλέον αρμόδιοι ασφαλώς για να μας εξηγήσουν λεπτομερώς το θέμα αυτό.

-Συνεπώς, οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να εξαγάγουν ασφαλή συμπεράσματα για την ψυχική υγεία της γυναίκας που προβαίνει σε αυτή την ειδεχθή πράξη, προτού γίνει η δίκη και παρουσιαστεί η πραγματογνωμοσύνη για την κατάσταση της ψυχικής υγείας της κατηγορουμένης. Οι εικασίες που ο καθένας μας μπορεί να κάνει δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στη δημοσιογραφική έρευνα. Αυτό που θα πρότεινα να κάνει ο δημοσιογράφος, όταν η υπόθεση βρίσκεται σε τόσο αρχικό στάδιο, είναι να μη βιαστεί να δώσει στοιχεία που θα αποδειχθούν ανακριβή ή ακόμα και ψευδή, αλλά να αναδείξει το φαινόμενο και τι μπορεί να οδηγήσει μια μητέρα στην Ελλάδα της σύγχρονης εποχής να σκοτώσει το βρέφος της αντί να αναζητήσει ψυχολογική στήριξη ή να απευθυνθεί στις αρμόδιες υπηρεσίες για να δώσει το μωρό για αναδοχή ή υιοθεσία. Είναι σκόπιμο η δημοσιογραφικό έρευνα να εξετάσει σε αυτές τις περιπτώσεις τόσο τους ψυχολογικούς, ψυχιατρικούς λόγους, όσο και τον ρόλο της οικογένειας και των κοινωνικών πιέσεων και στερεοτύπων που δύναται να οδηγήσουν σε αυτή την ακραία πράξη βίας.

-Να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι στη διεθνή βιβλιογραφία καταγράφονται τρεις διαφορετικοί όροι για να περιγράψουν το έγκλημα της «παιδοκτονίας»: ο όρος «filicide» αναφέρεται στη δολοφονία του παιδιού -είτε γιου, είτε κόρης- από τον γονέα του. Εδώ γίνεται η περαιτέρω διάκριση ανάμεσα σε «maternal» και «paternal» infanticide, δηλαδή παιδοκτονία που διαπράχθηκε από τη μητέρα και παιδοκτονία που διαπράχθηκε από τον πατέρα. Ο όρος «infanticide» αναφέρεται στη βρεφοκτονία και πιο συγκεκριμένα τη δολοφονία του μωρού κάτω του ενός έτους, καθώς «infants» είναι τα μωρά από 2 μηνών έως 1 έτος. Τέλος, ο όρος «neonaticide» αναφέρεται ειδικά στο έγκλημα κατά των νεογέννητων, καθώς «neonate» ή αλλιώς «newborn» είναι το μωρό που μόλις έχει γεννηθεί και μέχρι τεσσάρων εβδομάδων.

-Σύμφωνα με έρευνες ο πιο συνηθισμένος λόγος για τη δολοφονία των νεογέννητων/ neonaticide (80% των περιπτώσεων) είναι ψυχοκοινωνικός και έγκειται στην επιθυμία της μητέρας να απαλλαγεί από το μωρό μόλις αυτό γεννηθεί, εξαιτίας φόβου ή ντροπής. Σύμφωνα με τον Καθηγητή Ψυχιατρικής Philip Resnick (1970) πολλές περιπτώσεις παιδοκτονιών/filicide είναι το αποτέλεσμα α) μιας σοβαρής ψύχωσης που συνοδεύεται από παραισθήσεις β) μιας μακρόχρονης κακοποίησης του παιδιού γ) συνιστά «αλτρουιστική παιδοκτονία». Η «αλτρουιστική παιδοκτονία» συχνά συνδέεται με μια λανθάνουσα καταθλιπτική ασθένεια, ενώ κύριο χαρακτηριστικό της είναι η επιθυμία της γυναίκας να σκοτώσει το παιδί προκειμένου να το ανακουφίσει από πραγματικό ή εικονικό πόνο. Γυναίκες που προβαίνουν σε τέτοιου είδους εγκλήματα συχνά αυτοκτονούν ή αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν μετά την πράξη τους. Από κοινωνιολογική σκοπιά, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, όπως είναι η φτώχια, η ανεργία και ο αποκλεισμός, δύναται να επιδράσουν δυσμενώς στην ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας που είναι ταυτόχρονα και μητέρα.

Συμπερασματικά, η παιδοκτονία είναι μια ακραία πράξη βίας, οφειλόμενη σε πληθώρα αιτιών, κοινωνικών, ψυχολογικών, ψυχιατρικών και βιολογικών. Συνοπτικά, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την ντροπή και το φόβο του κοινωνικού στίγματος και αποκλεισμού, τον ελλιπή γενετικό έλεγχο, τις διανοητικές ασθένειες, τους ιδεοληπτικούς λόγους, τις τάσεις κανιβαλισμού, τις κοινωνικές προκαταλήψεις, το συναίσθημα πλήρους αδυναμίας της μητέρας απέναντι στο «ανεπιθύμητο» μωρό, ιδιαίτερα όταν αυτό είναι νεογέννητο και δεν έχει ακόμα αναγνωρίσει τη μητέρα του ως μια ανεξάρτητη ανθρώπινη ύπαρξη, την προβολή αυτοκτονικών τάσεων στο βρέφος το οποίο -όπως επισημαίνεται στη διεθνή έρευνα- θεωρείται από τη μητέρα το «δηλητηριώδες δοχείο» που πρέπει να καταστραφεί, τις βιολογικές και ψυχικές διαταραχές. Οι πιο συνηθισμένες μέθοδοι που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να σκοτώσουν τα παιδιά τους είναι ο πνιγμός, ο στραγγαλισμός, η δηλητηρίαση και τα χτυπήματα στο κεφάλι.

Ρόλος του δημοσιογράφου, κατά την απεικόνιση στα ΜΜΕ του εγκλήματος της παιδοκτονίας, δεν είναι ούτε να «αθωώσει», ούτε να «καταδικάσει» τη μητέρα. Αυτός είναι ο ρόλος του δικαστή. Ο δημοσιογράφος οφείλει να εμβαθύνει, με τη βοήθεια των ειδικών επιστημόνων, στα αίτια που οδηγούν μια μητέρα σε αυτή την ειδεχθή πράξη.

Πρότασή μου για ένα τεκμηριωμένο ρεπορτάζ είναι να αναζητήσει ο δημοσιογράφος δικαστικές αποφάσεις που αφορούν το έγκλημα της παιδοκτονίας στην Ελλάδα και να προχωρήσει σε συνεντεύξεις με ποινικολόγους που έχουν χειριστεί ανάλογες υποθέσεις, προκειμένου να φωτίσει σκοτεινές πτυχές αυτού του εγκλήματος και να σκιαγραφήσει το προφίλ των μητέρων που διέπραξαν το έγκλημα της παιδοκτονίας στη χώρα μας.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Davis, C.A. (2002). Women who kill: profiles of female serial killers. London: Allison & Busby Limited.

Flowers, R.B. (1987). Women and Criminality: the woman as victim, offender and practitioner. USA: Greenwood Press. 

Flowers, R.B. (1995). Female Crime, Criminals and Cellmates: an exploration of female criminality and delinquency. USA: McFarland & Company.

Motz, Α. (2001). The psychology of Female Violence: crimes against the body. Hove & New York: Brunner-Routledge.

Spinelli, M.G.  (2003). Infanticide: psychosocial and legal perspectives on mothers who kill, London and Washington DC: Amer Psychiatric Pub.

Rafter, N.H.  (2003). Encyclopedia of Women and Crime. N. York: Checkmark Books.

Καρδαρά, Α. (2017). Εγχειρίδιο Εγκληματολογίας για τον Αστυνομικό και Δικαστικό Συντάκτη. Πρόλογος Γ. Πανούσης. Αθήνα: Παπαζήσης.

Αγγελική Καρδαρά

Δρ Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ Παν/μίου Αθηνών-Φιλόλογος και Συγγραφέας

Τακτική Επιστημονική Συνεργάτιδα Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε.) και Συνεργάτιδα Πανεπιστημίου Αθηνών (στο πλαίσιο των elearning προγραμμάτων: «ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα» και «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ», με Ακαδημαϊκό Υπεύθυνο τον Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση)

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018 21:59

Πολύ μπερδεμένοι είμαστε...

γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

- ΤΟΝ τελευταίο καιρό δεν ξέρουμε τι μάς φταίει! Ή, καλύτερα, όλα μάς φταίνε! Ο ορίζοντας των προβλημάτων μας διευρύνθηκε τόσο πολύ, ώστε ν' ασχολούμαστε ταυτόχρονα με πολλά και διάφορα και να μη στοχεύουμε σε κοινό και συγκεκριμένο στόχο πλέον. Είχαμε, για τόσα συνεχόμενα χρόνια, την οικονομική κρίση και την εξαθλίωσή μας απ' αυτήν, είχαμε ν' ασχοληθούμε με τους πολιτικούς και τα κόμματα, τους κλέφτες και τους διεφθαρμένους του παρελθόντος, τα Μνημόνια και την Τρόικα κι εκεί εστιαζόμασταν...

- ΑΙΦΝΗΣ, τον τελευταίο καιρό, σαν πολλά και διάφορα άλλα μάς προέκυψαν κι όλα μαζεμένα! Κι ασχολούμαστε με όλα αυτά τα "άλλα", εκτός απ' αυτό που ασχολούμασταν μέχρι τώρα και για μία ολόκληρη δεκαετία πριν! Σα να μην υπάρχει οικονομική κρίση πλέον, σα να βγήκαμε ήδη απ' τα Μνημόνια, σα να γέμισαν οι τσέπες μας λεφτά και δεν υπάρχουν πια πεινασμένοι. Ούτε για Τρόικα μιλάμε κι ασχολούμαστε, ούτε για ΔΝΤ, ούτε για κακούς Γερμανούς - λες και μάς έφταιγε μόνο ο Σόιμπλε - ούτε κάνουμε λόγο για "αξιολογήσεις" και νέα επώδυνα "μέτρα" περαιτέρω εξαθλίωσής μας, ούτε για διαφθορά και διεφθαρμένους του παρελθόντος και του παρόντος μιλάμε τώρα, ούτε η "κακή" κι "εξαρτημένη" δικαιοσύνη μάς πειράζει τώρα, μα ούτε - ποιος να το φαντάζονταν κάτι τέτοιο στο πρόσφατο παρελθόν - τα "χώνουμε" στον Τσίπρα! Ελάχιστοι ασχολούμαστε και μ' αυτόν σήμερα...

- ΤΩΡΑ - φοβάμαι κι αύριο και στο μέλλον - άλλα τινά βγήκαν στο προσκήνιο και μ' αυτά ασχολούμαστε. Με την οικονομική κρίση και τα παρατράγουδά της να μπαίνουν στο "χρονοντούλαπο" της λήθης και του παρελθόντος... Έσκασε πρώτα το "Σκοπιανό" με τα συλλαλητήρια, ήρθε και η περίφημη Novartis αμέσως μετά, προέκυψε κι ο "Σουλτάνος" στη συνέχεια να κάνει τα δικά του "τσαλιμάκια" στο Αιγαίο και να τα συνεχίζει ακόμα, ήρθαν και οι δύο στρατιωτικοί μας "καπάκι" που βρίσκονται φυλακισμένοι στην Αδριανούπολη και η εκμετάλλευσή τους από την Πολιτεία και την Εκκλησία ακόμα(!) για δικούς τους σκοπούς, μιας και τόσα νέα παλικάρια μας σκοτώνονται στο στρατό - κι εν ώρα καθήκοντος μάλιστα - και κανείς δε δείχνει, ούτε στο ελάχιστο, την ίδια ευαισθησία μ' αυτούς, τους φυλακισμένους μεν, αλλά ζωντανούς δε... Άντε να πειστούν τώρα, όσοι κάνουν λόγο για μία "καλοστημένη" υπόθεση, η οποία πολλούς σκοπούς εξυπηρετεί. Όπως κι ο επερχόμενος "πόλεμος" με τους Τούρκους! Υπάρχουν τα διάφορα κατευθυνόμενα site που κάνουν τη "βρομοδουλειά" και σκορπούν το φόβο και τον πανικό σ' εμάς τους πολίτες...

- ΚΑΙ ΚΑΤΙ τελευταίο: Ακόμα κι ο Κυριάκος, σταμάτησε να ζητάει, κάθε μέρα που περνάει, εκλογές! Τι είναι τούτο που μάς συμβαίνει αλήθεια;;; Μπορεί κανείς να το εξηγήσει;;;

 

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018 09:38

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ...

γραφει ο Κώστας Παπαδοπουλος

- ΣΗΜΕΡΑ, ανεξάρτητα απ' τη θέση που πήρε ο καθένας μας - υπέρ ή κατά του συλλαλητηρίου - όλοι εμείς οι Έλληνες, είτε οι εντός της χώρας μας, είτε οι απανταχού της διασποράς, ΠΡΕΠΕΙ να γίναμε σοφότεροι από πριν. Αν γίναμε, καλώς για εμάς τους ίδιους! Αν όχι, τότε δεν έχουμε καμία ευκαιρία από τώρα και μετά να ορθοποδήσουμε, αγωνιζόμενοι ΕΝΩΜΕΝΟΙ πάντα κι όχι ΔΙΧΑΣΜΕΝΟΙ, απέναντι σε οποιαδήποτε περαιτέρω εξαθλίωσή μας και γελοιοποίησή μας, απ' όπου κι αν εκπορεύεται αυτή...

- ΣΗΜΕΡΑ, πάρα πολλοί και πολλές - πολίτες, πολιτικοί και ιερωμένοι - αποδείξαμε ποιοι τελικά είμαστε. Ένα "σκορποχώρι" διχασμένο και τίποτε παραπάνω. Όλα τα παρακλάδια - φανερά ή και κρυμμένα ως τώρα - ανάμεσα στους πολίτες, τους πολιτικούς και ιερωμένους - δυστυχώς, φανερώθηκαν σήμερα. Και ήταν πολλά, πάρα πολλά! Χαρά που θα έχουν οι οχτροί μας τώρα...

- ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ, τέλος: ΑΝ, όλοι αυτοί που ξεσηκώθηκαν σήμερα, ξεσηκώνονταν - μαζί και με τους υπόλοιπους Έλληνες - κατά τον ίδιο τρόπο κι όχι μόνο μία φορά, ενάντια σ' αυτούς που ρήμαξαν την πατρίδα, σ' αυτούς που φτωχοποίησαν το λαό της και - το χειρότερο όλων - υποθήκευσαν τούτη την πατρίδα που λέγεται Ελλάδα, για πάρα πολλές δεκαετίες ή και για πάντα, θα φτάναμε εδώ που βρισκόμαστε τώρα;;; ΟΧΙ, δε θα φτάναμε! Δηλαδή, με λίγα κι απλά λόγια - και χωρίς υπερβολές ή εθνικούς και θρησκευτικούς φανατισμούς - η αλήθεια είναι ΜΙΑ: Χάσαμε την πατρίδα μας, μιας και είναι υποθηκευμένη κι όχι ανεξάρτητη πια ΚΑΙ τώρα, ξεσηκωνόμαστε για ένα "όνομα"! Λες κι ένα μέρος τούτης της πατρίδας, η Μακεδονία μας, ΔΕΝ υποθηκεύτηκε, μαζί με την υπόλοιπη Ελλάδα, στους ξένους δανειστές, τοκογλύφους και συμφέροντα και μάλιστα ΑΜΑΧΗΤΙ! Αυτοί είμαστε...

 

Τρίτη, 09 Ιανουαρίου 2018 00:03

ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ;;;

- ΤΟ ΕΙΠΑΤΕ, κ. Τσίπρα, για πολλοστή φορά ΚΑΙ σήμερα, εκεί στην ομιλία σας στο υπουργικό συμβούλιο. Και το θέσατε μάλιστα κι ως πρώτη προτεραιότητα μέσα στο 2018! Εντάξει, το είπατε, θα το πράξετε όμως; Δεν μπορεί να είναι τούτο ένα προεκλογικό "πυροτέχνημα", είναι εξαγγελία, είναι δέσμευσή σας και μάλιστα μέσα σε χρονικό περιθώριο, μέσα στο τρέχον έτος, αφού τις εκλογές τις "πάτε" για το Σεπτέμβρη του 2019...

- ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να σας κατηγορήσω και να σας πω, γιατί δεν το κάνατε μέχρι τώρα, όχι! Γιατί - και δίκιο μπορεί να έχετε - ίσως δικαιολογηθείτε, πως είχατε άλλες προτεραιότητες ή και πως σάς πολεμούσαν, απ' την πρώτη μέρα της εκλογής σας, τα διάφορα συμφέροντα και οι πάσης φύσεως διαπλεκόμενοι. Τα βλέπαμε κι εμείς αυτά, μέσα απ' τα "πνιγμένα" σε χρέη (δανεικά κι αγύριστα) κανάλια και τους "μεγαλοκαρχαρίες" δημοσιογράφους τότε! Κι όταν λέω "εμείς", εννοώ όσους κι όσες Έλληνες πολίτες δεν ήμασταν στη λίστα των "νεόπλουτων" απ' τα κλεμμένα δεκαετιών και γι αυτό σάς δώσαμε την εξουσία και την εντολή συγχρόνως, για να πιάσετε αυτά τα λαμόγια και να φέρετε πίσω τα κλεμμένα. Τώρα όμως; Δεν υπάρχει δικαιολογία να μην το κάνετε τώρα...

- ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ, κ. Τσίπρα - και η κυβερνητική σας παρέα - πως δεν είμαστε όλοι οι Έλληνες "δεμένοι" με τα κόμματα, ούτε βολεμένοι απ' αυτά, ώστε να τρέχουμε πίσω τους (και σας), σα φανατικοί οπαδοί μεγάλων ποδοσφαιρικών ομάδων. Βασικά, σε δύο κατηγορίες ανήκουμε: Σ' ΑΥΤΟΥΣ που δε "φάγαμε", μιας και δεν ήμασταν σε πόστα εξουσίας τις προηγούμενες "αμαρτωλές" κι ανεξέλεγκτες δεκαετίες, όταν "έβρεχε" λεφτά, τα οποία, αντί για έργα κι ανάπτυξη - κυρίως στην τοπική αυτοδιοίκηση - πήγαιναν σε βίλες κι εξωτερικούς "παραδείσους" και Σ' ΕΚΕΙΝΟΥΣ που τα "τσέπωσαν" και μάλιστα "χοντρά"! Αυτοί οι δεύτεροι, ασφαλώς και δεν θέλουν πάταξη της διαφθοράς, ούτε καν ελέγχους! Και το πέτυχαν αυτό, πριν από εσάς, ελέω "συγκυβέρνησης"! Και, ίσως, δικαιολογούνται να μη σας θέλουν στην εξουσία! Οι υπόλοιποι όμως, που πληρώνουμε και τα "σπασμένα" (κλεμμένα), γιατί να το κάνουμε αυτό, φτάνοντας και στην εξαθλίωση ακόμα; Μήπως, στ' αλήθεια, ΠΡΕΠΕΙ να κάνετε, επιτέλους, έστω και τώρα, αυτό που δεν κάνατε μέχρι σήμερα; Αυτό που υποσχεθήκατε σήμερα; Έχετε χρόνο μπροστά σας αρκετό, αρκεί να το θέλετε φυσικά...

- ΑΝ ΤΟ ΠΡΑΞΕΤΕ αυτό, κ. πρωθυπουργέ, θα έχετε το θάρρος να ζητήσετε ξανά την ψήφο του λαού. Αλλιώς, ο λαός ξέρει να τιμωρεί! Αμολήστε, λοιπόν, τα "λαγωνικά" σας παντού! Σε δήμους, σε περιφέρειες, σε Οργανισμούς, σε Αναπτυξιακές Εταιρίες ΟΤΑ, στο χώρο της Υγείας, της Παιδείας κι αλλού, οπουδήποτε διαχειρίζονταν και διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα. Όχι μόνο για το τι γίνεται τώρα, αλλά και τι γινόταν στο παρελθόν. Εκεί, στο παρελθόν, βρίσκεται το πάρτι της διαφθοράς...

- ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΟ, ΜΗ ΖΗΤΗΣΕΤΕ ΠΑΛΙ ΨΗΦΟ !

Δευτέρα, 01 Ιανουαρίου 2018 22:22

ΟΧΙ ΑΠΛΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΕΣ...

γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

- ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ στις πρώτες ώρες του καινούριου χρόνου κι αμέσως μετά από μία παρατεταμένη περίοδο γιορτών. "Χρονιάρες μέρες", όπως τις αποκαλούμε, όπου - αφήνοντας στην άκρη όλα μας τα δεινά - ξεφαντώνουμε λίγο ή πολύ και καλά κάνουμε! Και το κάνουμε καλά αυτό, εμείς οι Έλληνες...

- ΟΜΩΣ, ο καινούριος χρόνος που είναι ήδη μπροστά μας και καλούμαστε κι αυτόν να τον "διαβούμε", από αύριο κιόλας - και μετά την πολυήμερη ξεγνοιασιά μας - φαντάζει μπρος μας βουνό θεόρατο! Κάτι που μάς επαναφέρει στην πραγματικότητα και τη σκληρή καθημερινότητα. Επομένως, πρέπει να προσγειωθούμε ομαλά και χωρίς πανικό. Δύο επιλογές έχουμε: Να μάς πάρει "από κάτω" και να καλωσορίσουμε την κατάθλιψη μέσα μας ή να "σηκώσουμε κεφάλι" να σταθούμε όρθιοι πατώντας γερά στα πόδια μας. Μεσοβέζικη λύση δεν υπάρχει! Ή - και να υπάρχει - χειρότερη θα είναι, σα "διπολική διαταραχή" θα μοιάζει...

- ΤΟ ΠΩΣ θα πορευτούμε μέσα στον καινούριο χρόνο, από εμάς τους ίδιους εξαρτάται. Κι, ως πρώτο βήμα - όπως έχουν ήδη εξελιχθεί και δρομολογηθεί τα γεγονότα τα τελευταία χρόνια της κρίσης - είναι να μην είμαστε στην "απέξω" κι αδιάφοροι απ' τα τεκταινόμενα κι εντός της χώρας μας αλλά και παγκοσμίως. Να μην είμαστε, δηλαδή, απλοί παρατηρητές, σηκώνοντας τα χέρια ψηλά. Λες και δεν έχει ο καθένας μας λόγο, δεν έχει φωνή, δεν έχει άποψη... Για τίποτε απ' αυτά που αποφασίζονται για εμάς και μάλιστα ερήμην μας! Ο χρόνος που έφυγε, κάπως έτσι μάς άφησε, δυστυχώς! Ας μην αφήσουμε και τον καινούριο να περάσει, μ' εμάς - όλους μαζί και τον καθέναν ξεχωριστά - τελείως αδιάφορους και δίχως καμία αντίδραση, για το οτιδήποτε μάς αφορά κι αποφασίζεται για εμάς και τα παιδιά μας. Αν έτσι πορευτούμε, δε μάς βλέπω καλά. Γιατί, ο καινούριος χρόνος, ξεκίνησε ήδη με πολλές προκλήσεις! Και θα είναι και χρόνος εκλογικός ή προεκλογικός, το ίδιο κάνει! Και, αλίμονό μας αν παραμείνουμε απαθείς, αδιάφοροι και μοιρολατρικοί ακόμα...

- ΠΡΩΤΟ ΣΚΑΛΙ, λοιπόν, να βγούμε απ' το λήθαργο και το "καβούκι" μας! Να γίνουμε και πάλι "ενεργοί πολίτες", με φωνή κι αντιδραστικοί στις όποιες αδικίες και σκοπιμότητες εκείνων που μάς χρησιμοποιούν σαν "πιόνια" τους... Αν, αυτό το πρώτο σκαλί, το ανεβούμε, τότε πιο εύκολα θ' αναρριχηθούμε και στα άλλα, φτάνοντας εκεί που ήμασταν πριν, στην αρχή της κρίσης, απ' όπου πέσαμε και γκρεμοτσακιστήκαμε, δυστυχώς...

- ΚΙ ΕΥΧΗ ΠΡΩΤΗ: Το 2018 να σταθούμε όρθιοι! Γιατί είμαστε πεσμένοι κατάχαμα, σαν κοιμισμένοι! Και είναι κρίμα...

- ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ της Αγγελικής Καρδαρά (υπάρχει στο τέλος του και το βιογραφικό της) που, πολύ εμπεριστατωμένα, αναλύει την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου - του κάθε ανθρώπου - όπως αυτού (αστυνομικού μάλιστα) που, πριν λίγες μέρες, σκότωσε γυναίκα, πεθερά και το 4χρονο κοριτσάκι του, πριν βάλει κι ο ίδιος τέλος στη ζωή του, ένα έγκλημα που διαπράχθηκε στους Αγίους Αναργύρους και συγκλόνισε ολόκληρο το πανελλήνιο...

- ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ που μπορεί να υπάρχουν μέσα σε οποιαδήποτε οικογένεια χωρίς να το ξέρουμε ή/και δίχως να "δείχνουν" συμπτώματα που να μάς βάζουν σε υποψίες, οι οποίοι ξεκληρίζουν ολόκληρη την οικογένειά τους και τον εαυτό τους μαζί, διαπράττουν "οικογενειοκτονία", βλέπουν δηλαδή την οικογένεια ολόκληρη ως "μονάδα" κι όχι ως ξεχωριστά μέλη της, τα άτομα που σκοτώνουν! "Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου", όπως συνηθίζουμε να λέμε, όμως το κάθε τι έχει και την εξήγησή του απ' τους ειδικούς της ψυχικής υγείας, όπως και τούτο, όπως και - παλιότερα αν θυμάστε - με τον πιλότο που έριξε στα βράχια το αεροπλάνο, αυτοκτονώντας ο ίδιος αλλά παίρνοντας μαζί του κι όλους τους επιβάτες ("τιμωρητική κατάθλιψη"), όπως και το χθεσινό - πρόσφατο - τραγικό γεγονός σε χωριό της Ξάνθης, όπου 49χρονος πατέρας σκότωσε τη 18χρονη κόρη του και μετά πήγε πιο πέρα στο δάσος και κρεμάστηκε, αυτοκτονώντας κι ο ίδιος! Και πόσα άλλα τέτοια ή παρόμοια εγκλήματα διαπράττονται συχνά, όμως δε βλέπουν το φως της δημοσιότητας όλα...

- ΚΑΝΑΛΙΑ και δημοσιογράφοι, δυστυχώς, το μόνο που κάνουν είναι να δείχνουν και να ξαναδείχνουν όλες τις λεπτομέρειες, με εικόνες που σοκάρουν, γιατί αυτό "πουλάει"! Γίνονται και κριτές κι εμπειρογνώμονες, βγάζουν και συμπεράσματα, οι "ξερόλες"! Σπάνια καλούν ειδικούς να πουν την επιστημονική τους άποψη...

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ το παρακάτω, δε θα χάσετε!

Υπόθεση οικογενειοκτόνου και πορίσματα διεθνών ερευνών για τους «εξολοθρευτές οικογένειας» (family annihilators)

της Αγγελικής Καρδαρά.  πηγή: http://www.postmodern.gr

47χρονος αρχιφύλακας προέβη, πριν από μερικές μέρες, σε τριπλή ανθρωποκτονία: της συζύγου, της πεθεράς και της κόρης του, μόλις 4 ετών. Στη συνέχεια αυτοχειριάστηκε με το υπηρεσιακό του όπλο. Πρόκειται ασφαλώς για μία πολύ σοβαρή υπόθεση που απασχολεί τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία κάνουν εκτενή λόγο για «οικογενειακή τραγωδία», και «μια συγκλονισμένη ελληνική κοινωνία που πάλι πέφτει από τα σύννεφα», ενώ αναφέρουν ως κίνητρο των πολλαπλών ανθρωποκτονιών κληρονομικές διαφορές που αποτελέσαν σημείο προστριβής της οικογένειας.

Δυστυχώς, εγκλήματα στο πλαίσιο της οικογένειας σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης μας απασχολούν και εκφράσεις τύπου «πέσαμε από τα σύννεφα» δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Αναμφίβολα, οι επιστήμονες δεν είναι «μάντεις» για να προβλέπουν το έγκλημα. Ωστόσο, διεθνώς, η επιστημονική κοινότητα κάνει λόγο για «προειδοποιητικά σημάδια», κυρίως όσον αφορά τα ενδοοικογενειακά εγκλήματα. Σημάδια που πρέπει όμως να αξιολογούνται έγκαιρα από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, προκειμένου να αναζητείται η κατάλληλη βοήθεια προτού είναι πολύ αργά.

Όσον αφορά το ζήτημα ενός οικογενειοκτόνου παραμένει πολυπαραγοντικό και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από τους αστυνομικούς και δικαστικούς συντάκτες που επιχειρούν να απεικονίσουν το έγκλημα και το εγκληματικό φαινόμενο, ενημερώνοντας το ευρύ κοινό. Σε κάθε περίπτωση είναι αναμφισβήτητα ένα θέμα που πρέπει να παρουσιαστεί στο κοινό και με τη βοήθεια της επιστημονικής κοινότητας να το αναλύσουμε και να εξαγάγουμε σημαντικά συμπεράσματα.

Αναζητώντας στοιχεία από τη διεθνή εμπειρία, θεώρησα σκόπιμο με το παρόν άρθρο στο pm να αναφερθούμε στον αγγλοσαξονικό όρο family annihilator και να εξετάσουμε τις βαθύτερες πτυχές του πολυδιάστατου αυτού ζητήματος (*), σε μια προσπάθεια να προσεγγίσουμε δημοσιογραφικά τόσο σοβαρές υποθέσεις, με παρόμοια εγκληματολογικά χαρακτηριστικά, που απασχολούν τα ελληνικά εγκληματολογικά και ποινικά χρονικά.

Ένας «εξολοθρευτής» της οικογένειάς του/ family annihilator, όπως θα μπορούσε πιο ελεύθερα να αποδοθεί στην ελληνική γλώσσα, είναι συνήθως ο σύζυγος/ πατέρας που δολοφονεί την οικογενειακή μονάδα, όχι μόνο τη σύζυγό του ή ένα από τα παιδιά του, αλλά κάθε μέλος της οικογένειας. Συνεπώς, η οικογένεια ως σύνολο είναι το θύμα, στοιχείο πολύ σημαντικό για το εγκληματικό προφίλ του δράστη. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο μεγαλύτερος αριθμός μαζικών ανθρωποκτονιών/mass murders στις ΗΠΑ λαμβάνει χώρα μέσα στην οικογένεια. Ακολουθεί ο χώρος εργασίας, και τρίτον, τα σχολεία. Περίπου το 30% των μαζικών δολοφονιών συμβαίνει μέσα στην οικογένεια. Αυτό είναι ένα στοιχείο που οφείλει να προβληματίσει και την ελληνική πραγματικότητα και να αναδειχθεί από τον δημοσιογραφικό κόσμο σε μια προσπάθεια ολοκληρωμένης ενημέρωσης αλλά και πρόληψης.

Το κίνητρο για το έγκλημα μπορεί να είναι σε κάποιες περιπτώσεις ξεκάθαρο, μπορεί όμως και όχι. Απαιτείται διερεύνηση. Όπως αναφέρεται στα προαναφερθέντα άρθρα, το κίνητρο συνήθως είναι είτε η εκδίκηση είτε ο «αλτρουισμός». Θα αναφερθούμε ακολούθως σε κάθε περίπτωση.

Ειδικότερα, υφίστανται ορισμένοι παράγοντες που συναντώνται σχεδόν σε κάθε ανάλογη υπόθεση, ειδικά σε εκείνες τις περιπτώσεις όπου το κίνητρο είναι εκδίκηση, όπως μια δυσάρεστη μάχη διαζυγίου ή επιμέλειας των παιδιών. Ή η απώλεια μιας σημαντικής σχέσης.

Το πιο σημαντικό σημείο που οφείλουμε να κατανοήσουμε είναι ότι ο ανθρωποκτόνος (ή σε άλλες υποθέσεις η ανθρωποκτόνος. Συχνότερα άντρες είναι οι δράστες) πιστεύει πως η σύζυγος είναι υπεύθυνη για την καταστροφή της οικογενειακής μονάδας. Ο σύζυγος κατηγορεί διαρκώς τη σύζυγο, χωρίς ο ίδιος να αναλαμβάνει την προσωπική ευθύνη και γι’ αυτό πολλές φορές προχωρά πρώτα στην ανθρωποκτονία των παιδιών, ώστε μέσω των παιδιών να την εκδικηθεί (υπόθεση Ασπασίας Μπόγρη, με την απόπειρα ανθρωποκτονίας και στη συνέχεια την αυτοχειρία του δράστη. Μια υπόθεση που αποτελεί για την εγκληματολογική έρευνα σημείο αναφοράς ως προς την εξαγωγή θεμελιακών συμπερασμάτων) και στη συνέχεια της συζύγου.

Όταν το κίνητρο των ανθρωποκτονιών είναι «αλτρουιστικό», ο καταλυτικός παράγων που οδηγεί στις πολλαπλές ανθρωποκτονίες είναι συνήθως η οικονομική καταστροφή που έχει βιώσει το άτομο ή ο φόβος καταστροφής. Ο ανθρωποκτόνος είναι πεπεισμένος ότι δεν έχει πλέον την ικανότητα να φροντίσει την οικογένειά του. Πρόκειται για περιπτώσεις, όπου έχει χάσει τη δουλειά του, έχει χρεοκοπήσει, αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα ή επαγγελματικές αποτυχίες κ.ά. στοιχεία που επιβαρύνουν σε μεγάλο βαθμό την ψυχοσύνθεσή του. Ο σύζυγος/πατέρας θεωρεί ότι είναι υπεύθυνος για τη δυστυχία της οικογένειας και προχωρά στις ανθρωποκτονίες προκειμένου, σύμφωνα με τη διαστρεβλωμένη λογική του, να «ενωθεί» εκ νέου η οικογένεια μετά θάνατον.

Πολύ σημαντικό σημείο, επίσης, ότι ένα άτομο που σχεδιάζει προσεκτικά να δολοφονήσει την οικογένειά του δεν πάσχει συνήθως από σχιζοφρένεια ή άλλη ψυχική νόσο. Αλλιώς δεν θα μπορούσαν να διαπράξουν με μεθοδικότητα τις πολλαπλές ανθρωποκτονίες. Σχεδόν όλοι οι συγκεκριμένοι ανθρωποκτόνοι έχουν υποστεί μακροχρόνιες και σωρευτικές απογοητεύσεις που τους οδηγούν σε παρατεταμένη απόγνωση. Δεν «τρελαίνονται» ξαφνικά. Αυτό πρέπει να διευκρινιστεί στα ρεπορτάζ. Αντίθετα, οι περισσότεροι από αυτούς είναι μεθοδικοί και σχεδιάζουν τις επιθέσεις για μήνες πριν διαπράξουν τα εγκλήματά τους. Είναι χρόνια καταθλιπτικοί. Να τονίσω βέβαια εδώ ότι στις υποθέσεις όπου ο δράστης δεν προχωρά σε αυτοκτονία, η ψυχιατρική γνωμάτευση στη δίκη είναι αυτή που θα δείξει  με ακρίβεια την κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο δράστης κατά τη διάπραξη των ανθρωποκτονιών.

Μια εξίσου σημαντική πτυχή είναι ότι οι συγκεκριμένοι εγκληματικοί τύποι αποδίδουν τις ευθύνες για οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή τους και την οικογένειά τους σε τρίτα πρόσωπα, όπως στη σύζυγο, στα πεθερικά, ακόμα και σε συναδέλφους στη δουλειά. Εάν αναλάμβαναν οι ίδιοι την ευθύνη, θα μπορούσαν να αναζητήσουν βοήθεια από έναν ειδικό, να λάβουν εάν κριθεί αναγκαίο φαρμακευτική αγωγή και ταυτόχρονα να αναλάβουν δράση και να προσπαθήσουν να βελτιώσουν προβληματικές καταστάσεις που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

Η κοινωνική και ψυχολογική απομόνωση που βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για την εκδήλωση της εγκληματικής τους δράσης. Τέλος, να σημειώσω ότι όσοι δεν προχωρούν σε αυτοκτονία, μετά τις ανθρωποκτονίες των μελών της οικογένειάς τους, κατά κανόνα δεν αισθάνονται ενοχές, γιατί θεωρούν ότι είναι οι ίδιοι θύματα.

Ναι, υπάρχουν προειδοποιητικά σημάδια όπως επιβεβαιώνει η διεθνής έρευνα. Αυτό πάντα θα το τονίζω μέσα από τα κείμενά μου. Η ζηλοτυπία και κτητικότητα, όταν φτάνει σε ακραία σημεία, είναι σημάδια κινδύνου και δεν πρέπει να τα αγνοούν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Το πιο κρίσιμο σημείο όμως, όπως τονίζουν οι ειδικοί διεθνώς, είναι ο χρόνος κατά τον οποίο θα δοθεί βοήθεια στο άτομο. Όπως επισημαίνουν, εάν η οικογένεια περιμένει την ώρα της κρίσης, δεν θα μπορέσει να βοηθήσει το άτομο. Πρέπει να λάβει μέτρα εν τη γενέσει του προβλήματος, όταν δηλαδή το πρόβλημα ξεκινά και το άτομο αρχίζει να εμφανίζει σημάδια μιας συμπεριφοράς που δεν είναι ή δεν πρέπει να γίνεται αποδεκτή από την οικογένεια, όπως ξυλοδαρμοί, λεκτική και ψυχολογική βία, εκρήξεις θυμού, διαρκής «εκτόξευση» απειλών κλπ. Επίσης, όταν βλέπουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ότι το άτομο αδυνατεί να διαχειριστεί δυσχερείς καταστάσεις που βιώνει, όπως η ανεργία, το διαζύγιο, τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα, είναι σκόπιμο να το βοηθήσουν και να αναζητήσουν στήριξη και έγκαιρη βοήθεια.

Συνοψίζοντας, υπογραμμίζω ότι η οικογενειοκτονία συνιστά ένα πολυπαραγοντικό ζήτημα. Οφείλουμε, ως κοινωνία, να το εξετάσουμε και να εμβαθύνουμε στις σημαντικές πτυχές που αναδεικνύει η διεθνής έρευνα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Τα στοιχεία αντλούνται από δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα που εμβαθύνουν στο θέμα και μπορείτε να βρείτε εδώ:
www.newsweek.com
www.independent.co.uk

Αγγελική Καρδαρά

Δρ Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ Παν/μίου Αθηνών-Φιλόλογος και Συγγραφέας

Τακτική Επιστημονική Συνεργάτιδα Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε.) και Συνεργάτιδα Πανεπιστημίου Αθηνών (στο πλαίσιο των elearning προγραμμάτων: «ΜΜΕ και Εγκληματικότητα: το έγκλημα ως είδηση και ως μήνυμα» και «Αστυνομικό και Δικαστικό Ρεπορτάζ», με Ακαδημαϊκό Υπεύθυνο τον Καθηγητή Εγκληματολογίας, κ. Γιάννη Πανούση)

 

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017 17:34

ΚΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ...

- ΕΦΤΑΣΕ η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης! Η γέννηση του Θεανθρώπου - άσχετα με το αν κάποιος πιστεύει και πόσο - αποτελούσε ανέκαθεν ένα ξεχωριστό γεγονός. Μια γιορτή που είναι συνδεδεμένη με την ελπίδα, με την αγάπη και την ειρήνη! Λέξεις με νόημα και γεμάτες ουσία, εμπλουτισμένες με το πανανθρώπινο αγαθό που όλοι ποθούμε, τη γαλήνη και την ψυχική ισορροπία. Κάτι που σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ επιζητούμε, γιατί πολλά άλλαξαν στον πλανήτη ολόκληρο τα τελευταία χρόνια κι όλα προς το χειρότερο...

- ΣΤΗ σημερινή κοινωνία, όπου αξίες και ιδανικά ποδοπατιούνται και το χρήμα και η εξουσία θεοποιούνται, βρήκε χώρο κι εγκαταστάθηκε στο θρόνο του ψυχισμού του σημερινού ανθρώπου η δυστυχία, η οποία δεν εισχώρησε εκεί τυχαία. Είναι αποτέλεσμα ραγδαίων κοινωνικών εξελίξεων, ηθικών αναστολών κι αλλοίωσης της προσωπικότητας, σ' έναν κόσμο σημερινό όπου οι ισχυροί της γης και τα οικονομικά συμφέροντα κάνουν κουμάντο, με λαούς ολόκληρους να εξαθλιώνονται και να ποδοπατιούνται βασικά δικαιώματά τους, ζώντας κάτω από έναν αόριστο φόβο για το τι θα ξημερώσει αύριο...

- ΜΕΡΙΚΕΣ δεκαετίες αν γυρίσουμε πίσω, θα δούμε τη διαφορά του τότε και του σήμερα. Άνθρωποι του μόχθου, μακριά απ' τ' αγαθά του πολιτισμού (ως πηγή δυστυχίας τα είχε χαρακτηρίσει ο Φρόιντ), μακριά απ' την "πλύση εγκεφάλου" που γίνεται σήμερα από Μ.Μ.Ε., κινητά, f/b και διαδίκτυο, μπορεί να έτρωγαν "ψωμί κι ελιές", έλεγαν όμως εκείνο το "δοξασμένος ο Θεός" και τρανταχτά γέλια έβγαιναν απ' τα στήθη, χωρίς άγχος και χωρίς κατάθλιψη! Σήμερα, δυστυχώς, αυτά τ' απλά πράματα δε μας κάνουν ευτυχισμένους. Πρεσαρισμένοι είμαστε κι ανήμποροι ν' αντιδράσουμε στις βίαιες κι αλλοπρόσαλλες εξελίξεις και βγαίνει έτσι εκείνο το "κτήνος" που κρύβεται μέσα μας...

- ΚΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ! Ο Χριστός μπορεί να "γεννιέται" κάθε χρόνο τέτοια εποχή, όμως εμείς αλλιώς τον υποδεχόμαστε... Με στολισμούς, με γλυκά και πολλά φαγητά κι όχι με λαχτάρα να Τον βάλουμε να κατοικήσει μέσα μας και να μας ηρεμήσει... Αφού την άλλη την ειρήνη - αυτή τη με ή χωρίς όπλα και πολέμους - οι ισχυροί της γης και τα συμφέροντα τη "διαχειρίζονται", μήπως αλήθεια κι ο Χριστός αυτή την εσωτερική ειρήνη και την ψυχική γαλήνη εννοούσε που είναι και στο χέρι μας και δεν εξαρτάται από κανέναν άλλον παρά απ' τον ίδιο μας τον εαυτό; Μήπως η "φάτνη" βρίσκεται μέσα μας; Κι, αλλάζοντας πρώτα τους εαυτούς μας, θα μπορούμε μετά ν' αλλάξουμε και την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε; Μήπως θα πρέπει να διώξουμε τη μεγάλη μας υποκρισία, το "Φαρισαϊσμό" που μας διακρίνει και να δούμε το βαθύτερο νόημα των Χριστουγέννων όπως πρέπει κι όχι όπως εμείς το ερμηνεύουμε λανθασμένα, ως ένα "πανηγύρι" απολαύσεων και μόνο;

- ΑΣ αναρωτηθούμε κι ας κάνουμε και την αυτοκριτική μας...

Κυριακή, 17 Δεκεμβρίου 2017 14:01

Όλοι επαίτες είμαστε

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

Τι λέει ο νόμος για την επαιτεία, το γνωρίζουμε. Όπως γνωρίζουμε και τι λέει για τη φοροκλοπή, τη φοροδιαφυγή, την υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος, τον παράνομο πλουτισμό κ.ο.κ. Το να φωνάζουμε, να καταδικάζουμε, να καταγγέλλουμε αυτούς που παρανομούν και να κριτικάρουμε αυτούς που τους καλύπτουν δεν είναι μόνο δικαίωμά μας, είναι και υποχρέωσή μας. Εάν θέλουμε – βέβαια – να λεγόμαστε ενεργοί πολίτες.

ΠΟΛΥΣ ΛΟΓΟΣ γίνεται τελευταία για τους επαίτες (επαγγελματίες ή πεινασμένους) που έχουν κατακλύσει και τη δική μας πόλη και τους συναντάμε παντού. Και δεν πρόκειται μόνο για τους μόνιμους Ρομά, αλλά κι άλλους από διάφορες χώρες (νόμιμους ή παράνομους) και πολλούς τελευταία από Βουλγαρία και Ρουμανία. Και το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί «προνόμιο» του Αγρινίου αλλά όλης της χώρας. Γνωρίζουμε – εξάλλου – ότι κι Έλληνες άνεργοι και φτωχοί (οι περισσότεροι νέοι), έχουν κατακλύσει άλλες χώρες και κάνουν το ίδιο (γίνονται επαίτες) μέχρι να βρουν κάποια δουλειά. Κι όχι από φυγοπονία! Αλλά, μήπως κι εκείνοι οι Έλληνες που – μέσα στην ίδια τους τη χώρα – τα τελευταία χρόνια της κρίσης, τρέχουν στα συσσίτια, απλώνουν τα χέρια μπας και μπορέσουν ν’ αρπάξουν μια τσάντα με κηπευτικά, πατάτες ή φαγητό – εικόνες που κάνουν το γύρο του κόσμου – δεν είναι επαίτες; Κι όλοι οι Έλληνες – συρόμενοι πίσω απ’ τους ανάξιους «ηγέτες» μας – που ζητάμε γονατιστοί και διαρκώς δανεικά δεν είμαστε επαίτες;

ΥΠΑΡΧΟΥΝ – κι εγώ το πιστεύω – άνθρωποι που έχουν την επαιτεία ως επάγγελμα, που εκμεταλλεύονται ακόμα και τα ίδια τους τα παιδιά, που τ’ αμολάνε στα διάφορα στέκια και στο τέλος της ημέρας τούς παίρνουν ό,τι κατάφεραν να εισπράξουν. Ναι, αυτοί πρέπει να εντοπίζονται, να παρακολουθούνται, να συλλαμβάνονται και να τιμωρούνται. Αυτοί, όχι τα παιδιά τα οποία είναι θύματά τους. Δεν είναι, όμως, όλοι όσοι – με κρύο και βροχή – τείνουν το χέρι για να εξοικονομήσουν το φαγητό της ημέρας, κυρίως τώρα σε περίοδο κρίσης, τέτοιοι. Εδώ θα πρέπει να υπάρχει διαχωρισμός. Κι αυτόν το διαχωρισμό δε μπορούμε να τον κάνουμε εμείς οι πολίτες, χωρίς να γνωρίζουμε το τι κρύβεται πίσω απ’ τον καθένα τους. Αυτό μπορούν να το κάνουν οι διάφορες Αρχές (Ασφάλεια, δημοτική Αστυνομία, φιλανθρωπικές οργανώσεις) και κανείς άλλος. Όχι τσουβάλιασμα, για όνομα του Θεού!

ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ η άποψη κάποιων, ότι «φταίει η αστυνομία που δεν τους συμμαζεύει κι ο εισαγγελέας που δεν τους ρίχνει στο μπουντρούμι»!. Όχι, δεν είναι έτσι. Εδώ δε ρίχνονται στο «μπουντρούμι» μεγάλοι απατεώνες και κλέφτες, αυτούς τους θεονήστικους θα κλείσουν; Προσωπικά θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους (αστυνομικούς και εισαγγελείς) για τον ανθρωπισμό που δείχνουν. Σ’ αυτούς που ζητιανεύουν για να ζήσουν φυσικά κι όχι στους επαγγελματίες που εκμεταλλεύονται παιδάκια και τούς παίρνουν το μεροκάματο. Αυτοί πρέπει και να συλλαμβάνονται και να τιμωρούνται παραδειγματικά. Όταν λέει κάποιος αστυνομικός σε μια ρακένδυτη κοπέλα (πραγματικό γεγονός) ότι απαγορεύεται να ζητιανεύει και συγχρόνως κάνει «τα στραβά μάτια» και την αφήνει να ζητιανεύει, βάζει την ανθρωπιά του πάνω απ’ το καθήκον και με κίνδυνο να κατηγορηθεί. Έχουν δει τα μάτια αυτών των ανθρώπων τόση εξαθλίωση και πείνα σ’ αυτούς που – αναγκαστικά – μεταφέρουν στις Υπηρεσίες τους για έλεγχο, όση κανείς άλλος. Και γνωρίζουν καλά, ότι οι υπηρεσίες πρόνοιας του κράτους, της αυτοδιοίκησης και της εκκλησίας (!) τούς έχουν αποκλεισμένους απ’ την … ευσπλαχνία τους. Και γι’ αυτό είναι πάνω απ’ όλα Άνθρωποι.

ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ ότι «για τον ελεήμονα, τον ευσπλαχνικό άνθρωπο που δίνει στον επαίτη, η ελεημοσύνη μπορεί να είναι αποτέλεσμα ηθικού εκβιασμού», όπως επίσης ότι «η πράξη του ελεήμονα καθησυχάζει την κοινωνική του συνείδηση», όπως ακριβώς διάβασα σε πρόσφατο δημοσίευμα. Δε συμφωνώ, όμως, στο ότι μια τέτοια πράξη «απομακρύνει τη σκέψη απ’ τα κοινωνικά προβλήματα κι απέχει (αυτός που ελεεί) απ’ την κοινωνική δράση». Αυτό ευσταθεί μόνο για ελάχιστους, για εκείνους που κάνουν ελεημοσύνη μόνο του θεαθήναι. Για τους σημερινούς «Φαρισαίους», δηλαδή. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η φιλανθρωπία γενικώς, αποτελεί μία απ’ τις καλύτερες ψυχοθεραπευτικές δράσεις. Οπότε, όποιος ελεεί, κάνει καλό και στον ανήμπορο επαίτη και στον εαυτό του.

Καλοδεχούμενοι, λοιπόν, οι έχοντες πραγματική ανάγκη ζητιάνοι και τιμωρία στους επαγγελματίες επαίτες. Αυτό είναι το δίκαιο.

Σελίδα 1 από 7

 

mpampatsikos

fit ems

dimitra greka

manikas

giglas gym

panaitolikos1926

wineoutlet banner 300x180

vivlio life

liapis elastika

grivaswines

Εργασία στην Ελλάδα

 

  • 1

Ροή Ειδήσεων

Ιουν 24, 2018

Ακόμα... παίζουν!

in Αθλητισμός
Ιουν 23, 2018

Τουρνουά beach soccer στο Αιτωλικό

in Αθλητισμός
Ιουν 23, 2018

Έξι προσλήψεις στον Δήμο Θέρμου

in Εργασία / Απασχόληση / Aσφαλιστικό
Ιουν 23, 2018

JACKPOT - Señorita ΝΕΟ Τραγούδι για Blog NEW

in Μουσικοπροτάσεις
Ιουν 23, 2018

To μπαράζ... παρωδία!

in Αθλητισμός
Ιουν 22, 2018

ΟΑΕΔ: Οριστικά αποτελέσματα για τις 5.066 θέσεις δασοπροστασίας

in Εργασία / Απασχόληση / Aσφαλιστικό
Ιουν 22, 2018

Νέο πρόγραμμα από τον ΟΑΕΔ για 15.000 θέσεις εργασίας

in Εργασία / Απασχόληση / Aσφαλιστικό

Άρθρα που ενδιαφέρουν

Απόψεις, Θέσεις, Προτάσεις
  • 1